Letting go

Έχω ένα σακάκι (parka jacket) που αγγίζει τα όρια της τελειότητας. Είναι μακρύ, αρκετά για να καλύπτει σημεία του σωμάτος μου όταν κάνει ψόφο αλλά όχι τόσο ώστε να με δυσκολεύει στην ποδηλασία. Είναι ζεστό, έχει έξτρα επένδυση στα μανίκια έτσι ώστε να μην περνάει αέρας και έξτρα επένδυση (που μπορείς να αφαιρέσεις άμα ζεστάνει ο καιρός) που καλύπτει μέχρι το λαιμό. Δεν είναι κάτι της μόδας είναι όμως απίστευτα πρακτικό και βολικό. Όσο σκέφτομαι οτι έκανα τσιγκουνιές όταν το αγόρασα και έβαλε η γιαγιά μου τα μεγάλα μέσα να με πείσει να το αγοράσω εκνευρίζομαι. Έξι χρόνια αργότερα, το σακάκι έχει χάσει το αρχικό του χρώμα από τις βροχές, λάσπες, πλυσίματα που υπέστει στην κατοχή μου. Έχω χάσει τουλάχιστον δυο κουμπιά του, έχουν ξεφτίσει απίστευτα όλα του τα κορδόνια, έχει τρύπες και σχισίματα ειδικά στην περιοχή των χεριών, αλλά ακόμα το φοράω γιατί είναι το ιδανικό κάζουαλ σακάκι. Η συγκάτοικος μου έχει πει άπειρες φορές οτι είμαι σαν χομπο (hobo=travelling worker) και να σταματήσω να το φοράω, αλλά δεν το κάνει η καρδιά μου. Την περασμένη βδομάδα μάλιστα μου έχεσε και ένα πτηνό στο μανίκι και η συγκάτοικος μου είπε οτι ανέβηκε η χίπστερ αξία του χομποσνες σακακίου. Αφού γκρίνιαξα αρκετά αποφάσισα οτι τώρα που μπήκαν οι εκπτώσεις θα κοιτάξω μπας και βρω κανένα καινούριο, για τιμωρία η συγκάτοικος θα με συνοδεύσει στην αναζήτηση να δω αν θα ξανανοίξει το στόμα της να σχολιάσει τίποτα μετά από αυτό, μουαχαχαχα!
 Είναι εμφανές το γεγονός οτι δυσκολεύομαι απίστευτα να αντικαταστήσω πράγματα άμα με βολεύουν.

Έχω βρεί τον ιδανικό συνδυασμό καφέ λάττε, πίνω μόνο αυτό, αν δεν υπάρχει στο μενού εκνευρίζομαι και δεν απολαμβάνω τον καφέ μου καθόλου. Το ίδιο και με το φαγητό, μόλις βρω σε ένα εστιατόριο αυτό που μου αρέσει τρώω μόνο αυτό και τίποτα άλλο. Επίσης άμα βρω εστιατόριο που μου αρέσει (σε τιμή και ποιότητα) παω μόνο εκεί, με δυσκολία δοκιμάζω κάτι νεο (o μπρο με δουλεύει και παράλληλα εκνευρίζεται γιατί άμα είμαι στο νησί παω μόνο σε συγκεκριμένους τόπους και άμα μου αναφέρει κάτι νεο περνάει από ολόκληρη ανάκριση πριν αποφασίσω αν θα παω ή όχι. Why mess with perfection right?). Θυμάμαι όταν άλλαξε μενού το colours του Four Seasons τα πήρα άσχημα γιατί αλλάξαν το αγαπημένο μου επιδόρπιο σε ποσότητα/ποιότητα/τιμή, ήθελα να ήξερα ποιος το σκέφτηκε να του τα ψάλλω για κανα μήνα. Να μη θυμηθώ το Haagen Danz που πριν καμιά 10ετία είχε βγάλει παγωτό με γεύση baileys και έτρωγα την τέλεια βάφλα με baileys και σος σοκολάτας γάλακτος, και μετά το σταματήσανε γιατί ήτανε limited edition τάχα μου, bring baileys ice cream back γαμώτο! Τι το θυμήθηκα τώρα και συγχίστηκα?

ΥΣ: Μόλις μου βρήκα ένα σακάκι από το ιντερνέτ, το αγόρασα με συνοπτικές διαδικασίες, ελπίζω να αντέξει καμιά δεκαετία γιατί δε μπορώ τους αποχωρισμούς ;-P.

ΥΣ.2: Καλή χρονιά!