Uninspired

Τους τελευταίους μήνες έχω στερέψει από έμπνευση, το παρατηρώ και από τη συχνότητα των αναρτήσεών μου η οποία έχει μειωθεί. Δεν είναι οτι δε συμβαίνουν πράγματα στη ζωή μου ή ότι είμαι φοβερά πιεσμένη, απλά αυτή την περίοδο δεν έχω έμπνευση και όταν έχω βαριέμαι να κάτσω να τα γράψω κάτω. Από την άλλη νιώθω μια πίεση (από μένα) να συνεχίσω να γράφω γιατί έχω και ένα ocd να διατηρήσω. Κοιτάζοντας τις αναρτήσεις ανακάλυψα οτι δεν έχω τίποτα για το μήνα Δεκέμβρη και αυτό μου τρώει τα σωθικά! Έχω πρόβλημα το ξέρω δε σας περίμενα να μου ανοίξετε τα μάτια έχω τον μπρο να μου το υπενθυμίζει καθημερινά ;-P.

Σκέφτηκα να γράψω κάτι για τα Χριστούγεννα αλλά διαβάζοντας το Τριολούιν  που έκανε αναφορά στην ανταλλαγή δώρων αποφάσισα να γράψω εμπνευσμένα δώρα που έλαβα ανα τα χρόνια. 

1. Χριστούγεννα (όχι φέτος) - ανταλλαγή δώρων με τη συγκάτοικο. Η ανταλλαγή ξεκίνησε αρχές του Δεκέμβρη όπου το τρελό έκατσε και μου τύλιξε 25 σοκολατάκια (αγαπημένη μάρκα που τη βρίσκεις μόνο στο εξωτερικό!) σε γιρλάντα χριστουγεννιάτικη για να έχω ένα για κάθε μέρα για το countdown των Χριστουγέννων. Μιλάμε έκανα σαν μικρό παιδάκι από τη χαρά μου και με το ζόρι συγκρατήθηκα να μην κατασπαράξω τα σοκολατάκια από την πρώτη μέρα! Μια βδομάδα αργότερα, άρχισα να βρίσκω κομματάκια από παζλ πάνω στο τραπέζι με οδηγίες συμπλήρωσης. Ουσιαστικά η κοπέλα τύλιξε το Χριστουγεννιατικό μου δώρο και το έβαλε σε ένα σημείο του σπιτιού, το έβγαλε φωτογραφία και μετά έφτιαξε ένα παζλ. Εγώ έπρεπε να συμπληρώσω το παζλ (σας είπα οτι είμαι καρα-γκικ που τρελένεται για παζλ? αν όχι είμαι καρα-γκικ που τρελένεται για παζλ!) πριν τη μέρα που θα κάναμε την ανταλλαγή για να βρω πού είναι το δώρο μου και να το ανοίξω αλλιώς δώρο γιοκ. Τη μέρα που ανταλλάξαμε τα δώρα κάτσαμε και τελειώσαμε μαζί το παζλ τρώγοντας σούσι, έσκασα να θυμηθώ τι μου έκανε δώρο αλλά δε μου έρχεται τώρα ;-P.

2. Φθινόπωρο (μια φορά και ένα καιρό). Μια φίλη με επισκέφθηκε για πρώτη φορά για σκ. Έκανε ψόφο θυμάμαι και φορούσα ένα beanie (πλεκτό σκουφάκι) το οποίο μου καθόταν τέλεια στο κεφάλι και μου σκέπαζε το κατα τ'άλλα άθλιο μαλλί. Κάπου κάτσαμε για καφέ και μπαι μπαι beanie κάπου το ξέχασα και δεν το ξαναβρήκα. Μιλάμε το τι κλαψομουνιάση έπεσε δε μπορείτε να φανταστείτε. Η φίλη μου εν τω μεταξύ όταν εγώ κλαιγόμουνα ότι έχασα το  beanie νόμιζε η καημένη οτι μου πέθανε κανένα ζωάκι, μέχρι να καταλάβει οτι μιλούσα για το σκουφάκι έπεσε το γέλιο της αρκούδας. 2 βδομάδες αργότερα έλαβα ένα μεγάλο φάκελο από το ταχυδρομείο, μέσα είχε ένα πλεκτό σκουφάκι και μια κάρτα που έλεγε "Ένα beanie για τον Beanie", μου έφτιαξε τη μέρα η τρελή!

3. Είμαι lame το έχω δηλώσει σε αυτό το μπλογκ αρκετές φορές. Όταν ήμουνα μικρότερη πήγα διακοπές στην Τσεχία και όταν είμασταν σε ένα καφέ Σταρμπακς είδα ένα ποτήρι, τα κλασικά που προμοτάρουν σε κάθε χώρα, με ένα από τα μνημεία, κάτι μου έκανε κλικ και το αγόρασα. Μετά όταν ήμουνα Κύπρο μια φίλη μου μου έκανε δώρο ακόμα ένα ποτήρι από την ίδια αλυσίδα καφετεριών. Εκεί λοιπόν που ήμουνα με δυο ποτήρια μου ήρθε φλασιά οτι σχεδόν σε κάθε χώρα υπάρχουν Σταρμπακς και θα είχε πλάκα αν έκανα συλλογή τα ποτήρια από κάθε μέρος που ταξίδευα. Θα ήταν κάτι σαν αναμνηστικό και όλα είναι το ίδιο μέγεθος και χρώμα απλά διαφορετικό μνημείο και χώρα. Μαγνητάκια και αηδίες! Στη Φλατλαντ μόνο έχω καμιά 15αριά (δε μετράω εκείνα που έχω Κύπρο). Το θέμα είναι οτι τώρα τα βλέπουν όλοι και ενώ στην αρχή το θεωρούν lame όταν πάνε επίσκεψη στη χώρα τους (οι περισσότεροι γνωστοί μου είναι από διάφορα μέρη του κόσμου) μου φέρνουν ποτήρια για τη συλλογή μου. Ενώ προσπαθώ να τους εξηγήσω οτι concept είναι μέρη που έχω επισκεφθεί και είναι κάτι σαν αναμνηστικά με αγνοούν επιδεικτικά τα βλήμματα και μου λένε: "Ένας λόγος παραπάνω να μας επισκεφθείς",  και έχω φτάσει στο σημείο πλεον να έχω μια μεγάλη συλλογή που ολοένα αυξάνεται. Θα έπρεπε να σταματήσω γιατί είναι μεγάλα ποτήρια τα άτιμα αλλά κάθε φορά που είμαι σε μια χώρα που δεν έχω ξαναπάει δε μπορώ να αντισταθώ το κίτσινες της κατάστασης και μου αγοράζω ακόμα ένα.

4. Διακοπές με πρωην (μια φορά και ένα καιρό), σε νησί. Είδα μια καρφίτσα από σμάλτο και την ερωτεύτηκα αλλά μου φάνηκε ακριβή και είπα να περιμένω την τελευταία μέρα των διακοπών, αν μου μένανε λεφτά, να την αγοράσω. Να μη μπω σε τρελές λεπτομέρειες, σε εκείνες τις διακοπές αποφασίσαμε να το διαλύσουμε. Εγώ ήμουνα σκατά, και ενώ τα ξαναβρήκαμε μετά από καιρό ποτέ δεν πήγα πίσω για την καρφίτσα. Ένα χρόνο αργότερα στην αποφοίτηση μου, μου έδωσε ένα κουτάκι για δώρο. Όταν πολύ αργότερα το άνοιξα βρήκα μέσα την καρφίτσα που είχα δει στις διακοπές, περιττό να δηλώσω οτι έλιωσα!
 [Μου εξομολογήθηκε αργότερα οτι όταν είμασταν χώρια πήγε πίσω στο νησί, την αγόρασε και περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να μου τη δώσει].

Έχω πολλές τέτοιες ιστορίες από φίλους, μέλη της οικογένειας, σχέσεις κτλ. Στην τελική ένα δώρο δείχνει το χρόνο και τη σκέψη που έβαλε ο άλλος για να στο αγοράσει και μερικές φορές δεν είναι η αξία αλλά όλη αυτή η διαδικασία που κάνει το δώρο ακόμα πιο γλυκό.

*Καλή Χρονία, γεμάτη εμπνεύσεις!*