Ξαπλωμένη στο κρεβάτι. Με την πλάτη μου γυρισμένη κοιτάζω τον τοίχο. Με ρωτάς:" Γιατί μ'αγαπάς?". Τι περιέργη ερώτηση σκέφτομαι. Σ'αγαπώ γιατί με κάνεις να νιώθω διαφορετικά. Σ'αγαπώ γιατί μπορώ να υπάρχω στον ίδιο χώρο μαζί σου χωρίς να αποζητώ τη μοναξιά. Σ'αγαπώ γιατί δε χρειάζομαι να πείσω τον εαυτό μου οτι σ'αγαπώ. Σ'αγαπώ γιατί με βλέπεις όπως θα ήθελα να με δω. Μετά από ολιγόλεπτη σιωπή απαντώ: "Σ'αγαπώ γιατί μ'αφήνεις να είμαι ο εαυτός μου χωρίς να μου επιβάλλεις τα θέλω σου". Γελάς. Σ'αγαπάω γι'αυτό που είσαι μου λες. Κλείνω τα μάτια και κρατάω τη στιγμή. Μέσα μου ξέρω πως δε θα κρατήσει για πάντα. Βαθιά μέσα μου ελπίζω να βγω λάθος.
Μερικά χρόνια αργότερα:
Εσύ μπροστά στον υπολογιστή. Εγώ να κάθομαι στον καναπέ και να κοιτάζω ένα τοίχο. Σε ρωτάω: "Με βαρέθηκες?". Γυρνάς και με κοιτάς στα μάτια, πρώτη φορά μετά από καιρό. Πέρνεις βαθιά αναπνοή, "Τελευταία ναι". Δάκρυα που κρατούσα καιρό ξεκινάνε να τρέχουν. Μισώ τον εαυτό μου που κλαίει, δε θέλω να με δεις να κλαίω, θέλω να είμαι ψυχρή και αμείλικτη. Θέλω να σε πληγώσω όπως έκανες εσύ με την απάντησή σου. Θέλω να φύγω αλλά θέλω να μ'εμποδίσεις. Θέλω να φύγω και θέλω να με αφήσεις. Προσπαθώ να σταματήσω να κλαίω, αλλά δεν τα καταφέρνω. Στέκομαι. Σε κοιτάω στα μάτια. Όλα θολά. "Ξέρεις ποιο είναι το πρόβλημα μας?" σου λέω και χαμογελώ. Με κοιτάς πίσω κουρασμένα. Πες ότι έχεις να πεις και άσε με ήσυχο μου φωνάζει η στάση σου. Δε σου χαλάω χατήρι. "Ποτέ δε με αποδέκτηκες γι'αυτό που είμαι, αλλά δε σου αρέσει αυτό που η σχέση μας μ'έχει καταντήσει". Σκουπίζω τα μάτια, και γυρνάω την πλάτη μου. Αντίο.
Πριν από μερικούς μήνες:
"Γιατί δε μπορούμε να είμαστε μαζί?" μου λες. "Νόμιζα πως υπήρχε κοινή συνεννοήση εξ'αρχής, δε θέλω τίποτα από σένα" απαντώ. "Είσαι τόσο ψυχρή που αναρωτιέμαι αν νιώθεις". Δεν ξέρω τι να πω, οπότε σε κοιτάω σιωπηλή. "Δεν καταλαβαίνω τι θες" λεω τελικά. "Εσένα". "Λυπάμαι, αλλά δε μπορώ". "Δε μπορείς, ή δε θέλεις? Μια προσπάθεια σου ζήτησα". Στέκομαι ακίνητη. Σε κοιτάω στα μάτια. Σε βλέπω να πονάς. "Φοβάσαι να νιώσεις" μου λες. Σιωπή. Με κοιτάς απελπισμένα. Το ξέρω αυτό το βλέμμα. Μου θυμίζει κάτι. Αντίο μου λες και φεύγεις. Στέκομαι στη μέση του δωματίου και κοιτάω την πόρτα.
"Πότε έγινα αυτό που είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να μη γίνω?"
6 comments:
σε "ξέρω"
εν οκ, το χρειάζεσαι, ο καθε ένας έχει την ευθύνη του εαυτού του.
Κάποιες σχέσεις κάνουν τον κύκλο και τελειώνουν μια και καλή. Κάποιες, ελάχιστες, κάνουν τον κύκλο τους και ξεκινούν ξανά σε πιο καλή βάση από την πρώτη φορά. Άμαν δεν δέχεσαι τον άλλο όπως είναι και περιμένεις ότι κάποτε θα αλλάξει και θα γίνει όπως τον θέλεις, βάλτου ρίγανη.
Ένα πράγμα έμαθα από τους χωρισμούς - πριν φύγω ή πριν φύγει ο άλλος, να βγάζω τα εσώψυχά μου, να εκφράζω τον θυμό μου, την απελπισία μου και την απογοήτευσή μου με λόγια. Δεν θέλω να μένουν συναισθήματα ανεκφραστα... Κάποτε δεν τα αντιλαμβάνονται όπως θα ήθελα και λυπούμαι όταν το μάθω -εκ των υστέρων- αλλά το κάνω και για μένα. Γιατί δεν θέλω να κλείνει τζεινη η γέριμη η πόρτα τζιαι να αφήνω συναισθήματα που μου γεννά ο άλλος τζιαι δεν τα μοιράζουμαι... Από την αρχή ως το τέλος μιας σχέσης τούτος εν ο στόχος μου.
Στο "φοβάσαι να νιώσεις " π.χ. θα απαντούσα πως με έκανε να νιώσω η απάντηση "τελευταία ναι" και πως με έκανε να "κλείσω" για να μην ξαναπληγωθω... Γιατί όλες οι αντιδράσεις- και οι μη- αντιδρασεις- έχουν ένα λόγο που συμβαίνουν.
Δύναμη.
Έχει που τη μέρα που το δημοσίευσες που ψάχνω κάτι να πω αλλά δεν...
Απλά τίποτε εν γίνεται με το ζόρι, τζι αν όντως δεν, δεν. Εν γίνεται να πιέζεσαι να νιώσεις, αν ήταν ούλλα όπως έπρεπε, έννα ένιωθες τζείνο που θα έπρεπε. Νομίζω. Χωρίς να ξέρω την κατάσταση.
Κόφκει ο νους σου, ξέρεις τι εν καλύτερο για σένα, άρα...τίποτε άλλο εν έχω να πω.
Θα απαντήσω σε όλες μαζεμένα: Το ποστ αυτό το είχα καιρό στα ντραφτς, μου πήρε χρόνο να καταλάβω οτι σε όλα η κοινή σταθερά είμαι εγώ. Δε μου φταίει ο άλλος που δεν καταλαβαίνει, που θέλει να με αλλάξει, που με αποδέχεται, που θέλει κάτι περισσότερο, που με πληγώνει επειδή τον πλήγωσα με τη συμπεριφορά μου και πάει λέγοντας. Η ευθύνη που έχω είναι στις αντιδράσεις μου, στην αντιμετώπιση κάποιας κατάστασης, στην έκφραση συναισθημάτων έστω και αν δε θα μ'αρέσει η αντίδραση του άλλου. Και εδώ είναι που κάνω λάθη, τα οποία μέχρι τώρα αρνιόμουνα να αναγνωρίσω, αλλά μετά από καιρό είπα να βάλω τα big girl panties μου on και να σταματήσω να κρύβομαι πίσω από το δάκτυλο μου. Θα σας κρατάω ενήμερες για τις εξελίξεις ;-).
:) :) :)
Post a Comment
To add images in comment enter: [im]http://domainname/imagename.jpg[/im]