Let's talk about food

Η σχέση μου με το φαγητό είναι σχέση λατρείας! Δεν τρώω μόνο για να επιβιώσω αλλά πραγματικά λατρεύω να δοκιμάζω νέες κουζίνες, περίεργα υλικά και γενικά οτιδήποτε μπορεί να στείλει τον ουρανίσκο μου στον παράδεισο της γεύσης. Having said that η σχέση μου με την κουζίνα είναι λιγάκι complicated όπως θα έλεγε και το facebook. Όσο λατρεύω να τρώω τόσο βαριέμαι το μαγείρεμα, όνειρο ζωής μου είναι να αποκτήσω σεφ που θα μου μαγειρεύει κάθε μέρα, αλλά κατά πως το βλέπω θα μείνει στα ντραφτς (μαζί με πολλά άλλα όνειρα του τύπου αν μου κάτσει το λόττο -που δεν παίζω-, μου αλλάζει τη ζωή).

Στο σπίτι έβλεπα συχνά και βοηθούσα τη μαμά και τη γιαγιά στο μαγείρεμα αλλά ποτέ δεν ενδιαφέρθηκα ιδιαίτερα να δοκιμάσω κάτι μόνη μου ή να ξεφύγω από τα τετριμμένα της γεύσης. Όταν πήγα να σπουδάσω ήξερα φυσικά να μαγειρεύω αλλά γιατί αγαπητοί μου να βασιστώ στις δυνάμεις μου τη στιγμή που υπήρχαν προσφορές του τύπου: 1+1 ΧL pizza με 1L κοκα κόλα=5 ευρώ!!!, κοτόπουλο στη σχάρα με ρύζι, πατάτες και ψωμί =3.7 ευρώ!!! και μόνο που τα θυμάμαι εκνευρίζομαι γιατί ούτε στα όνειρα μου δε βρίσκω τέτοιες προσφορές πια (κλαψ κλαψ). Οπότε σιγά μην ρίσκαρα να μαγειρέψω με κίνδυνο να μην μου πετύχει η συνταγή τη στιγμή που μπορούσα με τα ίδια ή και λιγότερα χρήματα να έχω γευστικότατο φαγητό delivery κιόλας στο σπίτι μου? Με τα κουτιά της πίτσας έπεζα άνετα jenga για να καταλάβετε. Άμα ξέμενα από χρήματα ρύζι και μακαρόνια ήταν η φθηνή και οικονομική λύση, επίσης πολλοί φίλοι μου με λυπούνταν και μου μαγείρευαν οπότε κουτσά στραβά την έβγαλα την πρώτη φοιτητική ζωή.
 
Μια φορά θυμάμαι ήρθε ο bro επίσκεψη και μαγείρεψα μακαρόνια με κρέμα τα οποία τον ανάγκασα να τρώει τρεις μέρες γιατί είχα ξεμείνει από ρευστό την εβδομάδα πριν με επισκεφθεί! Σε κάποια φάση αγανακτισμένος πια μου λέει: " Τώρα καταλαβαίνω γιατί γίνεται 3ος παγκόσμιος πόλεμος κάθε φορά που βλέπεις μακαρόνια στο τραπέζι όταν έρχεσαι για διακοπές". Στο μάστερ ήμουνα με τον τότε φίλο μου και μαγείρευα το ζώον γιατί ως γνωστόν ο έρωτας περνάει από το στομάχι. Ασε όποτε το σκέφτομαι με πιάνει ζάλη για την ηλιθιότητά μου, πρώτον γιατί ο τύπος δεν έτρωγε τίποτα που να έχει γεύση (πίστευε στη γεύση των αγνών υλικών-ναι ναι μουντζώστε με-) και δεύτερον ψωνίζαμε με πλάνο μιας βδομάδας (ξαναμουτζώστε με) και καταλήγαμε να τρώμε τα ίδια σκατά κάθε βδομάδα. Μετά από καιρό κατάλαβα πως η κοινή μας ζωή ήταν το ίδιο άγευστη όπως το φαγητό και την έκανα με ελαφρά (άσε που σκεφτόμουνα:"Μαλάκα έτσι και μείνεις μαζί του ξέχνα το καλό φαγητό, ο τύπος τρώει απλά για να επιβιώνει εσύ έχεις αναγάγει το φαγητό σε επιστήμη, δεν ταιριάζετε σου λεω δεν ταιριάζετε!).

Μετά που ξεκίνησα το διδακτορικό κάτι από αντίδραση κατί που βαριόμουνα μετά από μια κουραστική μέρα να μαγειρεύω μιας και μόλις ερχόμουνα σπίτι πεινούσα σαν λύκος και δεν είχα όρεξη να περάσω πάνω από ένα τέταρτο μαγειρεύοντας κατέληξα να τρώω οτι νάναι την εβδομάδα και μόνο το σαββατοκυρίακο μαγείρευα κάτι που να αξίζει. Να τονίσω οτι στη Φλατλαντ το κρέας μου βρωμάει και τα λαχανικά για μένα έχουν όλα ακριβώς την ίδια γεύση παρά το διαφορετικό όνομα! Να μην αναφέρω τιμές σε βιολογικά προιόντα που είναι σε επίπεδα που μόνο χίπστερ έχουν τη τσέπη να πληρώσουν.
Η μόνη όαση στην έρημό μου ήταν τυχόν επισκέψεις στην Κύπρο όπου σε μια βδομάδα καταφέρνω να βάλω μίνιμουμ πέντε κιλά μιας και δεν μιλάω μόνο μασάω!
 
Οι παραγγελίες συνήθως ξεκινούν ένα μήνα πριν, και πάντα μα πάντα την πρώτη και τελευταία μέρα τρώω γεμιστά από τα χεράκια της γιαγιάς. Δεν έχει πιο μεγάλη ευχαρίστηση από όταν μπαίνω σπίτι και βρίσκω το ταψί να με περιμένει και τη γιαγιά σαν κέρβερος να λέει αφήστε τη μικρή να φάει πρώτα και μετά οι υπόλοιποι! Πραγματικά το καλύτερό μου είναι που πάντα υπάρχει φαγητό και δεν ανησυχώ τι θα μαγειρέψω όταν παω σπίτι μετά από μια εξωντοτική μέρα στο εργαστήριο. Οπότε τρώω δίχως αύριο, αν τύχει και κάποιος δεν πεινάει και αφήσει φαγητό για αργότερα (έντερ bro) δεν υπάρχει περίπτωση να το βρει! Ένα βράδυ θυμάμαι είχα βγει με παρέα, και με πέτυχε ο bro να τρώω σε φαγάδικο το δεύτερο μου μπέργκερ, προσφέρθηκα να του κεράσω ένα αλλά μου είπε οτι είχε σούπα αυγολέμονη στο σπίτι και την προτιμούσε. Με γεμάτο στόμα τον κοιτάζω και λέω: "Θούπα? Εμνε θούπα???άθε μου ένα πιάτ μην τη φαθ όλη". Ο bro τα πήρε άσχημα: "Μαλάκα έλεος πόσο θα φας? είσαι στο δεύτερο μπέργκερ έχει από το πρωί τρως και θα φας και τη σούπα μου? Πηγάδι δίχως πάτο είσαι?"
Ο bro έφυγε και με άφησε με το μπέργκερ στο στόμα και στο λόγο μου σκεφτόμουνα μόνο τη σούπα που μου ξέφυγε! Όταν πήγα σπίτι βρήκα ένα πιάτο (βαθύ για σαλάτα) σούπα να με περιμένει και ένα μήνυμα που έλεγε: "παρόλο που ποτέ δε θα έκανες το ίδιο για μένα σου άφησα λίγο φαγητό". Μέχρι σήμερα το θεωρώ το πιο γλυκό πράγμα που έχει κάνει κάποιος για μένα.

Τελικά ενέδωσα και άρχισα να μαγειρεύω γιατί μετά από τόσα χρόνια μακαρονιού και ρυζιού έφτασα σε σημείο να τα σιχαθώ. Εξακολουθώ να μην απολαμβάνω το μαγείρεμα αλλά τώρα το βλέπω σαν ένα μέσο που θα με οδηγήσει σε ένα τελικό σκοπό και αυτός είναι ένα πιάτο καλό φαγητό. Άρχισα να τρέχω σε υπαίθριες αγορές όπου βρίσκω πολύ καλύτερα προιόντα και σε πιο προσιτές τιμές, ανακαλύπτω συνταγές που χρειάζονται ολικό χρόνο προετοιμασίας και ψησίματος μάξιμουμ μισή ώρα και βρήκα επιτέλους την ησυχία μου.
Κάπου εδώ ξεκίνησε και η μπίζνα του food trafficking, πού να το φανταζόμουνα οτι ενώ τα προηγούμενα χρόνια δεν καταδεχόμουνα να μεταφέρω οποιαδήποτε μορφή τροφής από Κύπρο σε εξωτερικό τώρα η βαλίτσα μου έχει μόνο φαγητό και ζιβανία! Έχω φέρει φλαούνες, μέλι, σπιτική λεμονάδα, κουλουράκια της γιαγιάς, πουρέκια, χαλούμια, λουκάνικα, δύοσμο από το χωριό και ρίγανη (σιγά μην αγοράσω το άνοστο πλαστικό που πουλάνε εδώ!), μαρμελάδες (καλά το ψυγείο μου έχει μαρμελάδες και γλυκά του κουταλιού μόνο στο ένα ράφι!). Έχω πλεον γίνει μάστορας, όποτε επισκέπτομαι μια νεα χώρα παω σε σουπερμάρκετ και αγοράζω φαγητό πρώτα το οποίο μεταφέρω στη Φλατλαντ και προσέχω σαν ορυχείο χρυσού.
Σήμερα θα καθαρίσω το ψυγείο μου που αδειάζει επικίνδυνα από το στοκ γιατί μες την εβδομάδα έχω επισκέψεις από Κύπρο και περιμένω νέα εφόδια μου τρέχουν τα σάλια μόνο στη σκέψη! Γιαμ γιαμ!!! Άσε που έχω αφήσει ρητές εντολές οτι εργάζομαι στην πτυχιακή μου (γέλασε κανείς?) και δε μπορώ να ασχολούμε με τετριμμένα πράγματα όπως η μαγειρική και αναμένω περιποίηση πεντάστερου ξενοδοχείου στη χειρότερη περίπτωση!