Hangover diaries

Με αφορμή τα επικείμενα γενέθλιά μου και τη θύμηση της περσινής μου performance αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας μερικά από τα χειρότερα μου hangover ever για να θυμηθώ κιόλας το New Years resolution μου που δεν ήταν άλλο από τη χρήση της ατάκας: puke free since 2013! για τα επόμενα χρόνια (τρείς μήνες και ακόμα κρατάμε! feeling proud).

Και αφού ήδη ανέφερα τα περσινά μου γενέθλια ας ξεκινήσω με εκείνη τη ντροπιαστική μέρα. Φανταστείτε τη b2f να φαντάζεται ένα πάρτυ γενεθλίων αλλά να μαθαίνει πως την εβδομάδα που πέφτουν τα γενέθλιά της έχει συνέδριο εκτός Flatland (FUCK). Mετά που το καταπίνει και αποφασίζει πως οκ δε χάθηκε ο κόσμος θα κάνει πάρτυ σε άλλη χώρα με φίλους που έχει να δει καιρό και τους στέλνει μηνύματα κτλ λαμβάνει μειλ από την οργανωτική επιτροπή οτι την επομένη των γενεθλίων της έχει παρουσίαση (DOUBLE FUCK). Βάλε και το γεγονός οτι με έπιασε μια κρίση ηλικίας, πού είμαι? τι κάνω? πού πάω? και τα συναφή ήμουνα να με κλαιν οι ρέγγες.




(αυτό με την κρίση ταυτότητας δε χρειάζομαι τα γενέθλια για να το πάθω, με πιάνει κάθε μήνα με το pms μαζί με τη nobody loves me φάση και με μαζεύουν με τα κουταλάκια)



(Λεω να κόψω πρώτο εισιτήριο για τη χώρα του Ποτέ!)

Στο τέλος τα πήρα στο κρανίο και είπα δε πα να γαμηθεί? Εγώ θα το γιορτάσω και οτι γίνει.
Να αναφέρω οτι εκείνη τη βδομάδα στο συνέδριο τη βγάζαμε με πέντε ώρες μαξ ύπνο και είμασταν και ευχαριστημένοι μιας και μετά τις παρουσιάσεις βγαίναμε για φαγητό, ποτό και κλαμπινγκ. Τη μέρα των γενεθλίων μου ξεκινήσαμε να πίνουμε αμέσως μετά τις παρουσιάσεις, και αφού ήπια τον άμπακο σε κοκτειλ (ήταν happy hour, buy one get one free) το έριξα στα σκληρά  (ούζα) και η παρέα μου άνοιξε και σαμπάνια για το καλό. Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι είναι να κατεβάζω τα ούζα μονορούφι μετά τη σαμπάνια και μετά ένα κενό. Δεν ξέρω αν σας έχει τύχει αλλά μάλλον έτσι αισθάνονται όσοι παθαίνουν αμνησία, όσο και αν προσπάθησα το μόνο που κατάφερα να θυμηθώ είναι μερικά flashes από την υπόλοιπη νύχτα.
 
Flash #1: Να βγάζω τ'άντερα μου στη μέση του δρόμου και να μυρίζω γύρο (την επομένη έμαθα οτι φύγαμε από το μπαρ, πήραμε ταξί και πήγαμε σε κλαμπ και οτι κάποιος πείνασε και αγόρασε γύρο τον οποίο προσφέρθηκε να μοιραστεί μαζί μου την ώρα που άδειαζα το στομάχι μου σαν καλός μαλάκας).
Flash #2: Είμαστε στο κλαμπ και τα καθάρματα μου κερνούσανε περισσότερα ποτά-μιας και άδειασα το στομάχι μου από τα προηγούμενα-, επίσης συνάδελφος bi με ρωτούσε αν είναι οκ να με φιλήσει (αυτό νόμιζα οτι το φαντάστηκα, ή μάλλον ήλπιζα οτι το φαντάστηκα-ήταν σε σχέση με άλλο συνάδελφο  awkward- αλλά την επομένη μου απολογήθηκε και είπε οτι ήταν πολύ μεθυσμένη και δεν ήξερε τι της γινότανε. Who am i to judge? Όταν χώρισε μετά από κανένα μήνα με ζώσανε λιγάκι τα φίδια αλλά είχε ήδη βρει άλλο αντικείμενο πόθου).
Flash #3: Η πόρτα του διαμερίσματος που μέναμε να ανοίγει και εγώ να πέφτω στο κρεβάτι.
Την επομένη έμαθα οτι δεν επικοινωνούσα και δεν έβγαζα καθόλου νόημα όταν μιλούσα μετά από κάποια φάση το οποίο κατατάσσεται από μόνο του σε νέο επίπεδο μέθης μιας και το προηγούμενο μου επίπεδο ήταν το i am the king of the world (επίπεδο  i am the king of the world according to b2f: όταν πίνεις τόσο που νομίζεις οτι είσαι ο σούπερμαν και μπορείς να τα κάνεις όλα μέχρι φυσικά να ξημερώσει η επομένη όπου συνειδητοποιείς τα επίπεδα τραγικότητας).
Ξύπνησα φορώντας τις πυτζάμες μου και με ντροπή ρώτησα τα άτομα που μοιραζόμασταν το διαμέρισμα αν με βοήθησαν να ντυθώ χάνοντας κάθε ίχνος αξιοπρέπειας -μοιραζόμασταν 8  ένα διαμέρισμα ανάμεσά τους και η κοπελιά από το flash#2- για να λάβω απάντηση πως το έκανα μόνη μου και προς εντύπωσή τους i was surprisingly fast!).

Η επόμενη μέρα (η μέρα της παρουσίασης δηλαδή) ήταν επίπονη.
 
Πρώτον δε μπορούσα να ανοίξω τα μάτια μου, δεύτερον δε θυμόμουνα τίποτα από τη βραδιά και οι υπόλοιποι της παρέας είχαν ιστορίες απείρου κάλλους να μοιραστούν, τρίτον είχα πονοκέφαλο βαθιά μες τον εγκέφαλο, βρωμούσα αλκόολ και έπρεπε να έρθω στα σύγκαλά μου τουλάχιστον για την παρουσίαση. Η παρουσίαση βγήκε (ευτυχώς) εγώ μετά από αυτό ήμουν έτοιμη να καταρρεύσω αλλά το μέρος ήταν γεμάτο άτομα που βρίσκονταν στο μπαρ την προηγούμενη και ήρθαν να δουν το θέαμα όλοι με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι (υπάρχει άφθονο στο τέλος της μέρας συνήθως στα συνέδρια) και μόνο που το μύρισα μου ήρθε αναγούλα και έφαγα το δούλεμα του άλλου κόσμου (ακόμα γελάνε τα ζώα όποτε το θυμηθούν, άσε που αυτοί που δεν ήταν στο συνέδριο περιμένουν epic repeat. Αυτό θα πει να έχεις φανς). Μετά από αυτό το συνέδριο χρειάστηκα κάτι μέρες να συνέλθω, και το χειρότερο είναι πως θα πάω και φέτος στο ίδιο συνέδριο και θα μείνω πάλι με τα ίδια άτομα (i never learn...).


Τελικά το ποστ μου βγήκε μακρύτερο απ'οτι περίμενα οπότε λεω να κρατήσω τις υπόλοιπες εμπειρίες για μια άλλη φορά, μη γίνω τελείως ρόμπα κιόλας.