Οτι θυμάται χαίρεται

Μετά το τελευταίο μου κατόρθωμα (δες σχόλια προήγουμενου ποστ) αποφάσισα να κατηγοριοποιήσω την αδυναμία μου να θυμηθώ το οτιδήποτε σημαντικό (γιατί από ασήμαντες πληροφορίες από το ποιοι ήταν οι συμμετέχοντες στη Φάρμα και οι εκάστοτε συντρόφοι των rich and famous -τώρα θυμήθηκα τη σειρά rich and famous- να φαν κι οι κότες που λέει και η γιαγιά μου).

1. Τελευταίο μάθημα για το πτυχίο εξεταστική Ιουλίου και με άγχος που με είχε φτάσει στα όριά μου εμφανίζομαι να γράψω λάθος ώρα ΑΝ ΕΧΕΙΣ ΤΟ ΘΕΟ ΣΟΥ! Από όλες τις εξεταστικές, από όλα τα χρόνια πήγα δυο ώρες αργότερα στην πιο σημαντική.

2. Σε workshop στο εξωτερικό, βρήκα τη διεύθυνση από τη σελίδα του πανεπιστήμιου. Ήμουν στη λάθος σελίδα, εμφανίστηκα σε κτίριο που δε μπορούσα να μπω, έβρεχε καταρρακτωδώς και καθυστέρησα στο μιτινγκ μια ώρα. Έκανα φοβερή είσοδο με λουκ βρεγμένης γάτας.

3. Σε επίσκεψη των γονιών μου στη φλατλαντ ανέλαβα να τους κλείσω εισιτήρια τραίνου, μετά από εκτεταμένα διπλά και τριπλά τσεκ κατάφερα να τους κλείσω όχι μόνο λάθος μέρα αλλά και λάθος μήνα τα εισιτήρια.

4. Έκλεισα ξενοδοχείο στο εξωτερικό νομιζόμενη οτι ήταν ένα στο οποίο είχα μείνει στο παρελθόν. Κλασσικά τα μπέρδεψα, πήγα στο λάθος ξενοδοχείο και γύρευα κράτηση, μετά από αρκετή ώρα δέησε να κοιτάξω το μπουκινγκ για να ανακαλύψω οτι ήταν άλλο το όνομα. Η ρεσεψιονιστ ακόμα γελάει.

5. Το καλύτερο πάντα για το τέλος:
Κατευθυνόμενη προς αεροδρόμιο Πάφου με τους γονείς μου για ταξίδι μου στη Φλατλαντ, η μαμά μου με ρωτάει αν πράγματι η πτήση μου φεύγει από Πάφο και όχι από Λάρνακα, ακολουθεί ο εξής διάλογος:
b2f: Έλεος ρε μαμα που θα μου πεις να κοιτάξω τα εισιτήρια μετά από τόσα χρόνια και τόσα ταξίδια δεν είμαι κανένα μωρό.
μάδερ: Είπα εγώ οτι είσαι μωρό? Σε παρακαλώ κοίταξε το εισιτήριο και αν πήρες το διαβατήριο μαζί σου τώρα που είμαστε ακόμα κοντά στο σπίτι και μπορούμε να επιστρέψουμε.
b2f: Γίνεσαι φορτική! Είσαι τόσο control freak που με εκνευρίζεις, δεν είμαι ανεύθυνη πάρτο είδηση οτι το μωρό μεγάλωσε και σταμάτα να μου συμπεριφέρεσαι σαν να είμαι χαζή (είχα τα νεύρα μου, συνήθως το πρώι μουγκρίζω δεν μιλάω καν)
μάδερ: b2f μου δε θα τσακωθούμε τώρα που θα ταξιδέψεις κάνε το για την παράξενη παράλογη μάνα σου που δε θα ηρεμήσει αν δεν κοιτάξεις το εισιτήριο και διαβατήριο.
b2f: (Ξεφυσώντας έτσι ώστε να δείξω με μέγιστο τρόπο τη δυσανασχέτισή μου)
Να σου κάνω τη χάρη γιατί με έπρηξες, αλλά άμα έχω δίκιο μην ακούσω κιχ που μια ζωή έχουμε την ίδια κουβέντα όποτε ταξιδέψω άλλη φορά λεωφορείο να έχω το κεφάλι μου ήσυχο, ορίστε να το διαβατήριο και το εισιτήριο λέει πετάω στις εννιά από...&^*%$&$&^%^#  mother fucking Λάρνακα.
μάδερ: (gloating like a peacock μου είπε μελιστάλακτα) Είδες η μανούλα? Τι έχεις να πεις? (και κοίταξε τον φάδερ με το γνωστό ύφος: "Από το σοι σου πήρε!")
b2f: (με ύφος προτιμώ να με ξενυχιάσουν χωρίς αναισθησία παρά να περάσω την επόμενη μισή ώρα στο αυτοκίνητο μαζί με τη μάδερ και το ύφος εκατό καρδιναλίων)
Είχες δίκαιο, απολογούμαι.
μαδερ: speechless! δεν περίμενε να απολογηθώ (της την έφερα χαχαχαχα)


Είμαι απλά τραγική, κάθε φορά που λεω:"Ποτέ ξανά" απλά ανακαλύπτω νέους τρόπους να τα σκατώσω!