Στο παρα πέντε!

Γενικά είμαι άτομο της τελευταίας στιγμής, πάντα μα πάντα το μετανοιώνω στο τέλος και λεω ποτέ ξανά, μέχρι φυσικά την επόμενη φορά. Χτες ήταν μια από αυτές τις φορές, και ενώ έπρεπε να είμαι στο αεροδρόμιο συγκεκριμένη ώρα για το check in κατέληξα να πίνω σπιτικό κρασί με φίλους (για καλό ταξίδι) και μισή ώρα πριν την πτήση εμφανίστηκα αναμαλλιασμένη στο αεροδρόμιο να παρακαλώ την κοπέλα στο check in να με αφήσει να περάσω (δεν έκανα online  check in γιατί για κάποιο λόγο η αεροπορική εταιρεία θεώρησε οτι δε χρειάζομαι υπενθύμιση!!!) .

(Ένας Σέλντον χρείαζεται στην εταιρεία να μου στέλνει μειλ, αλλά πού τέτοια τύχη?!)

Αδύνατον μου λέει, η πτήση είναι σε μισή ώρα και έχεις και βαλίτσα (ναι γαμώ το κέρατό μου που μετά από την 11 Σεπτεμβρίου δε μπορούμε να πάρουμε υγρά στα αεροπλάνα και μας κάνουν μίνι προκαταρτικά στον έλεγχο κάθε φορά! Είμαι σίγουρη οτι απολαμβάνουν τη δουλεία τους πέραν του δεόντος, αφού για να παω στον τελικό μου προορισμό ταξίδεψα μέσω άλλης χώρας και ενώ στη Φλάτλαντ μου έβαλε χέρι η μαντάμ στον έλεγχο -μέσα από το σουτιέν και μέσα από το παντελόνι, μιλάμε σε λιγάκι θα έβγαζε και δονητή- στην ενδιάμεση στάση πέρασα χωρίς πρόβλημα. Τέλος άσχετου παραληρήματος!). Με ύφος κάτι μεταξύ είμαι λιγάκι λουλούδι από τα ποτά που ήπια αλλά έχω και ένα γερό shot αδρεναλίνης από το άγχος αν θα είμαι στην πτήση ή όχι και δολοφονικό ύφος γιατί μου είπε να πληρώσω τριάντα ευρώ πρόστιμο για τη βαλίτσα την οποία δικαιούμαι ΔΩΡΕΑΝ προσπαθούσα να την πείσω οτι το λάθος δεν είναι δικό μου αλλά της αεροπορικής γιατί δε με θύμησε για την πτήση.


(Εν τω μεταξύ κάθε φορά που είμαι στο παραπέντε να προλάβω πτήση, τρένο, λεωφορείο σκέφτομαι πάντα τα ατυχήματα που συμβαίνουν και πεθαίνει κόσμος και βγαίνει μετά πάντα μια ιστορία του τύπου: κανονικά δε θα έπρεπε να βρίσκεται στο αεροπλάνο/τρένο/λεωφορείο γιατί καθυστέρησε κτλ αλλά τελικά τη λυπήθηκε κάποιος και τώρα είναι νεκρή -τι εννοείς να κόψω το csi  και τα criminal minds?- και η παράνοια πάει σύννεφο).

Τελικά ήμουν τυχερή, μετά από μερικά τηλεφωνήματα και look down υφάκι από την κοπέλα στο check in μου είπε οτι θα με αφήσουν να πάρω την πτήση αλλά η βαλίτσα θα πρέπει να πληρωθεί. Δε σφάξανε μαντάμ που θα πληρώσω, ήδη χρυσοπληρώνω τα εισιτήρια για το ταξίδι τα τριάντα ευρώ σας μαράνανε? Α στα διάλα!

Μου γράφει ένα τιμολόγιο και με στέλνει σε ταμείο λέγοντας μου αν δεν πληρώσω η βαλίτσα μένει αλλιώς την πέρνω μαζί μου στο αεροπλάνο. Η βαλίτσα φίλοι μου ήταν οχτώ κιλά, τίποτα δηλαδή, αλλά είχα αγοράσει του κόσμου το φαγητό, βλέπε λουκάνικα, τυριά από λαικές και αυτά δεν περνάνε από έλεγχο. Είχα αγοράσει και κάτι τοπικά σναπς και απεριτιφ τα οποία δεν ήμουν έτοιμη να αποχωριστώ ήμουν κάτι μεταξύ σκύλας (check in chic -πλήρωσε τριάντα ευρώ) και χάρυβδης (δεν πληρώνεις αλλά αποχωρίζεσαι καλό φαγητό και ποτό) FUUUUCK! (παράλληλα, η ώρα να περνά και να προσπαθώ να καλμάρω τα νεύρα μου λέγοντας στον εαυτό μου: πλήρωσε και σκάσε γιατί τελικά θα χάσεις τη πτήση όπως και να'χει αλλά με έπνιγε το δίκαιο, η βαλίτσα είναι δωρεάν πλήρωσα αρκετά για το εισιτήριο δε θα πληρώσω τη σκατοβαλίτσα αν μπορώ να το αποφύγω!).


Πάω στο ταμείο και πριν μου πει χαίρεται αρχίζω: Δε μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει να πληρώσω τριάντα ευρώ, είμαι μέλος της εταιρείας και by definition έχω δικαίωμα σε δωρεάν αποσκευές -yeah i read my rights bitches!-. Ο τύπος στο ταμείο ούτε που ασχολήθηκε μου έβαλε μια στάμπα και μου είπε δείξε αυτό στο check in και όλα οκ. Ούτε να διαφωνήσει, ούτε να ζητήσει διαπιστευτήρια τίποτα, απλά και ωραία με εξυπηρέτησε, κάτι τέτοιες στιγμές μένεις κόκκαλο και κάνεις το λάθος να ρωτήσεις: "μα σίγουρα?" αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που με πιάνει κωλοφαρδία οπότε έβαλα το ωραιότερο μου χαμόγελο (προς υπεράσπιση σε όσους με ρώτησoυν τι μπλούζα φορούσα, έχω να πω είστε ζώα και ήταν πολύ σεμνή- ναι  bro για σένα το λεω) είπα ευχαριστώ πήγα πίσω στη σκύλα η οποία έσκασε και με έστειλε στο gate μου άρον άρον.

Μετά από δυο πτήσεις, τρένα, λεωφορεία έφτασα σπίτι έπεσα ξερή και ξύπνησα στο κρεβατάκι μου και πρέπει να παω στο σούπερμαρκετ για ψώνια μιας και δεν έχω τίποτα φαγώσιμο στο σπίτι γιατί αύριο περιμένω μουσαφίριδες από τα ξένα αλλά δε βαριέσαι και άυριο μέρα είναι!