Brace yourself

Τον τελευταίο καιρό η γιαγιά από την πλευρά του πατέρα μου δεν είναι καλά. Χτες ο μπρο και η μαμά μου, μου είπαν να προετοιμάζομαι για το αναπόφευκτο. Μέχρι σήμερα δεν έχω χάσει από θάνατο κοντινά πρόσωπα οπότε με την απώλεια δεν είμαι καθόλου εξοικειωμένη. Η απόσταση το κάνει πιο δύσκολο, πάντα μου λείπουν οι κοντινοί μου ανθρώποι αλλά δεν είναι πια μέρος της καθημερινότητας μου οπότε νομίζω κάνει ακόμα πιο δύσκολο να κατανοήσω την παντελή απουσία τους και όχι την "προσωρινή".

Δεν ξέρω ακόμα πώς θα το χειριστώ, είμαι πολύ μες το μυαλό μου. Όταν ξεπέρασα το αίσθημα ενοχής γιατί δε θα είμαι εκεί για την οικογένειά μου, ακολούθησε ένα αίσθημα μοναξίας. Πήγε να με πιάσει μια μοιρολατρεία αλλά με κάποιο τρόπο κατάφερα να πείσω τον εαυτό μου οτι έχω ανθρώπους γύρω μου που δε θα τους ενοχλήσω αν τους πω οτι είμαι στεναχωρημένη και θέλω έναν άνθρωπο να μιλήσω. Χαίρομαι που το είπα, που έστειλα μηνύματα που μίλησα γιατί έστω και αν δεν μειώνεται το αίσθημα λύπης ξέρω οτι δεν είμαι μόνη μου σε όλο αυτό.

Μετά πήγα σπίτι και σκεφτόμουνα τη γιαγιά. Η σχέση μας, συγκρινόμενη με την άλλη γιαγιά, ήταν πολύ τυπική. Φταίω και γω που τις σύγκρινα και αδυνατούσα να καταλάβω γιατί δε μπορούσε να με αγαπήσει με τον ίδιο τρόπο όπως η άλλη γιαγιά. Μεγαλώνοντας και ωριμάζοντας την κατάλαβα καλύτερα και ήμουν πιο ανοικτή. Όπως και να'χει είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής μου και όταν τη σκέφτομαι διάσκορπες αναμνήσεις μου έρχονται στο νου. Τη γιαγιά να φοράει πάντα φορέματα, να έχει μακριά μαύρα μαλλιά (που με τον καιρό γκριζάρανε) και τα πιάνει ψηλά στην ίδια κοτσίδα. Να μυρίζει φαγητό, άλλες φορές δάφνη, άλλες φορές κανέλα με μια γλυκιά μυρωδιά καθαριότητας στο πίσω μέρος. Την έχω συνδέσει με φαγητό γιατί πάντα τη θυμάμαι σε μια κουζίνα να μαγειρεύει και ποτέ να μη μου χαλάει χατήρι όταν ζητούσα να μου φτιάξει καττιμέρκα. Τη σκέφτομαι να φουρνίζει φλαούνες και να προσπαθεί να με μάθει να ανοίξω φύλο με σκουπόξυλο, ειδικά με το τελευταίο μου έρχονται δάκρυα από το γέλιο γιατί ήμουνα τραγική και παρολίγο και βγάλω και το μάτι της μάνας μου που καθόταν κάπου εκεί κοντά.

Το σίγουρο είναι οτι θα τη θυμάμαι όπως την τελευταία φορά που την είδα, κάπου κοντά στα Χριστούγεννα με την αρρώστια να την έχει καταβάλει, να πηγαίνει σιγά σιγά στο δωμάτιό της πριν την αποχαιρετίσω, και να επιστρέφει με ένα κουτάκι στο χέρι. Μέσα ήταν ένα δακτυλίδι, της το είχε δώσει η δική της γιαγιά και το κρατούσε για μένα να μου το δώσει όταν με το καλό παντρευόμουνα.
Μου είπε οτι δεν ξέρει πότε θα με ξαναδεί και ήθελε να έχω κάτι δικό της.