b2f vs ΑΠ

Η τελευταία βδομάδα με έχει βρει στο κρεβάτι του πόνου παρέα με κοκτέιλ χαπιών μπας και καταφέρω να κοιμηθώ μιας και αφαίρεσα φρονιμήτη και ας πούμε οτι η φοβία μου για οδοντιάτρους όχι απλά ενισχύθηκε, αλλά επανδρώθηκε με μπαζούκας και δε νομίζω να ξαναδώ πόρτα οδοντιατρείου αυτή τη δεκαετία (τουλάχιστον).
Εκεί που καθόμουνα και διάβαζα τα μπλογκς να περάσει η ώρα, διάβασα στο μπλογκ της Mademoiselle Hyde για το ταξίδι στην Αμερική και την έκδοση βίζας και θυμήθηκα τα δικά μου τράβαλα με την Αμερικανική Πρεσβεία στην Φλατλαντ, ας τα πάρουμε όμως απ'την αρχή.
Πέρσι έτσι καιρό (καλή ώρα) έλαβα μειλ από ένα συνέδριο στην Αμερική οτι έγινε αποδεκτή η αίτηση μου για συμμετοχή και μόνο που δεν βγήκα στους δρόμους σαν τρελή να το φωνάξω. Πρώτον γιατί θα ήταν η πρώτη μου φορά στην Αμερική και δεύτερον γιατί θα συνδύαζα οπωσδήποτε το τερπνόν με τ'ωφελίμου δηλαδή θα πήγαινα μια βδομάδα στο συνέδριο και μετά θα έκλεινα οπωσδήποτε μια βδομάδα διακοπές, ως εδώ καλά. Ρωτάω δεξιά και αριστερά να μάθω τι διαβήματα πρέπει να κάνω και μαθαίνω πως είμαι μέσα στους άτυχους που δε μπορούν να βγάλουν βίζα ονλαιν γιατί η Κύπρος δεν είναι μέρος μιας διεθνούς συνθήκης. Από μισή ώρα συμπλήρωση αίτησης ονλαιν και ~30 ευρώ κόστος έκδοσης πήγαμε στους άθλους του Ηρακλή το κέρατό μου μέσα και κόστος πενταπλάσιο!
Άθλος πρώτος: Συμπλήρωση αίτησης
Περιττό να αναφέρω μου πήρε μια αιωνιότητα και μια μέρα να συμπληρώσω τη μαλακοαίτηση με όλα τα πράγματα που ζητούσε και είχα ψιλοχεστεί πάνω μου γιατί σε κάθε ερώτηση σε ενημερώνουν/προειδοποιούν οτι τυχόν λάθος στη συμπλήρωση στοιχείων θα καταλήξει όχι μόνο σε διόρθωση αλλά σε επανάληψη της όλης διεργασίας (άμα είστε ήρωες και διαβάσετε όλο το ποστ θα καταλάβετε γιατί κανείς δε θέλει να επαναλάβει τη διαδικασία). Επειδή αγαπητοί μου δεν φημίζομαι καθόλου για την προσοχή μου και επειδή γενικώς σε κάτι τέτοιες φάσεις τα σκατώνω οπλίστηκα με υπομονή και συμπλήρωσα τη φόρμα αργά και σταθερά με διπλά και τριπλά τσεκαρίσματα μπας και κατέληγα να γράψω λάθος το όνομά μου (ναι με έχω ικανή) πριν τελικά την υποβάλω.

Άθλος δεύτερος: Φωτογραφίες
Το ξέρατε αγαπητοί μου ότι μόνο μια σελίδα είναι αφιερωμένη στο πώς πρέπει να βγάλεις τη γαμωφωτογραφία της βίζας? Το διαβατήριο μου είναι από το σωτήριο έτος 2007 για το οποίο χρησιμοποιηθήκε μια φωτογραφία που βρήκε η μάνα μου ξεχασμένη σε ένα συρτάρι, οπότε δεν ήξερα οτι αλλάξανε τα καθεστώτα και οτι πρέπει στις νεες φωτογραφίες να μη χαμογελάς, να μη φοράς τίποτα στο πρόσωπο που θα αλλάξει τη φυσιογνωμία και γενικά να είσαι σαν ρομπότ. Φυσικά και το θεώρησα ταλαιπωρία μιας και εδώ δεν ξέρω καν πού στον κόρακα έχει καταστήματα φωτογράφων, τις ώρες που είναι ανοικτά εγώ είμαι δουλειά οπότε έπρεπε να παω Σάββατο και γενικά το να βγάλεις μια φωτογραφία εδώ πέρα δεν είναι και οτι ευκολότερο.  Τελικά ένας συνάδερφος που τράβηξε την ίδια ταλαιπωρία μου έδωσε οδηγίες πού να βγάλω τις σωστές φωτογραφίες και με έσωσε από το ψάξιμο.

΄Αθλος τρίτος: Ραντεβού με ΑΠ
Το σαιτ της ΑΠ με ενημέρωσε οτι δε μπορώ να εμφανιστώ φάντης μπαστούνι στην Πρεσβεία όποτε μου καπνίσει αλλά οτι έπρεπε πρώτα να κλείσω ραντεβού αφού πάρω τηλέφωνο και δώσω τον κωδικό της φόρμας που συμπλήρωσα. Επίσης με ενημέρωσε οτι το τηλεφώνημα θα μου κόστιζε 20 ευρώ οπότε να είμαι σίγουρη οτι τα έκανα όλα σωστά γιατί κάθε τηλεφώνημα θα μου κόστιζε(τάχα μου για να μην τηλεφωνάει ο κάθε άσχετος κάθε τρεις και λίγο. Και ερωτώ αγαπητοί μου, μόνοι μας συμπληρώνουμε την αίτηση, μόνοι μας βγάζουμε τις φωτογραφίες, μέχρι και τον φάκελο αποστολής και τα γραμματόσημα που θα μας στείλουν πίσω το διαβατήριο με τη βίζα κολλημένη μέσα εμείς τα πληρώνουμε, τι στο διάολο κάνουν οι υπαλλήλοι της ΑΠ εκτός από το να κάνουν ντου εκεί πέρα και να σου ανακοινώνουν τι έκανες λάθος στην αίτηση και αν θα σου βγάλουν τη βίζα ή όχι?). Πέρνω που λέτε τηλέφωνο και κλείνω το ραντεβού το γρηγορότερο δυνατό (σε 2 βδομάδες δηλαδή) πρωί πρωί κιόλας γιατί σκέφτηκα οτι μετά θα μπορούσα να παω και δουλειά (κούνια που με κούναγε αγαπητοί μου).
Άθλος τέταρτος: Ανεύρεση ΑΠ
Η ΑΠ φυσικά και δεν ήταν στην πόλη που έμενα, οπότε ξύπνησα από τα εφτά χαράματα να πάρω τρένο να παω, ΦΥΣΙΚΑ χάθηκα και αν δεν είχα το κινητό μου μαζί να βάλω ένα γκουγκλ μαπς να μου τα βρει ακόμα θα τη γύρευα.

Άθλος πέμπτος: Είσοδος στην ΑΠ
Με την ψυχή στο στόμα έφτασα στο παρα πέντε για το προκαθορισμένο ραντεβού μου στην ΑΠ. Στέκομαι στη σειρά και περιμένω υπομονετικά μες την βροχή και τον ψόφο. Όταν με το καλό ήρθε η σειρά μου με ρώτησε αν έχω μαζί μου ηλεκτρονικές συσκευές. Εδώ να ανοίξω παρένθεση και να πω οτι στο σαιτ λέγανε να μην εμφανιστούμε με ηλεκτρονικές συσκευές στην πρεσβεία γιατί αυτό θα δυσκόλευε την είσοδο. Παιδιά εγώ προσωπικά χωρίς το τηλέφωνό μου πώς στο καλό θα έβρισκα την πρεσβεία ευθύς εξ'αρχής? Και έρχομαι από άλλη πόλη, το να μην έχω κανένα μέσο επικοινωνίας μου φαινόταν αδιανόητο οπότε είπα σιγά τώρα ένα κινητούλι τι πρόβλημα μπορεί να δημιουργήσει?

ΚΑΝΕΙΣ και όταν λέω κανείς εννοώ κανείς δε μπορούσε να μπεί στην ΑΠ αν είχε μαζί του οτιδήποτε ηλεκτρονικό. Μας ανακοίνωσαν πως θα έπρεπε να περιμένουμε μέχρι και το τελευταίο ραντεβού (12:00 η ώρα το τελευταίο ραντεβού και ήταν γαμημένες 07:00) και μετά όλα τα άτομα με ηλεκτρονικές συσκευές θα έμπαιναν μαζί στην ΑΠ. Φυσικά θα μπορούσαν να αποφασίσουν να μας βάλουν μέσα νωρίτερα οπότε το να φύγω και να παω να κάτσω κάπου ήταν out of the question. Τα καταστήματα συνήθως ανοίγουν στις 09:00 αλλά επειδή είμαι γκαντεμόσαυρος ήταν Δευτέρα και ανοίγαν στη 13:00 οπότε να αφήσω το κινητό μου σε ένα κατάστημα και να επιστρέψω να το παραλάβω αργότερα δε γινόταν. Σκέφτηκα να το αφήσω στο μουσείο απέναντι από την πρεσβεία αλλά πρώτον έπρεπε να πληρώσω είσοδο και δεύτερον έπρεπε να περιμένω στη σειρά, την πολύωρη αναμονή πάντως δε την γλίτωνα). Πρότεινα σε μια τεξανή να της κρατήσω το κινητό να κάνει δουλειά της και να κάνει και εκείνη το ίδιο για μένα αλλά με έχεσε η μαλάκω και είπε οτι θα πάει δουλειά δε μπορεί να περιμένει κτλ.
 
Έκατσα λοιπόν μίζερη και μες τα νεύρα μες τη βροχή και περίμενα και να βλέπω το μοτίβο να επαναλαμβάνεται κάθε φορά που κάποιος ερχόταν με ηλεκτρονική συσκευή και να έχουμε μαζευτεί εκεί πέρα όλοι μες τα νεύρα αλλά ανίκανοι να κάνουμε το οτιδήποτε. Εκεί που σκεφτόμουνα τι στο διάολο φοβούνται και αφού θα με έβαζαν μέσα που θα με έβαζαν τι αργόσχολοι είναι και γενικά τι είδους ηλίθιο σύστημα είναι αυτό κτλ εμφανίζεται ένας τύπος με ταξιδιωτική βαλίτσα. Με έπιασε νευρικό γέλιο και λεω εντάξει θα έχουμε άρτο και θεάματα τώρα. Του είπανε λοιπόν οτι με το βαλιτσόνι δε μπαίνει στην πρεσβεία και ο τύπος μετά από συζήτηση έφυγε και επέστρεψε σε κανά μισάωρο χωρίς τη βαλίτσα. Ώπατις, τον πιάνω απ'τον λαιμό και τον ρωτάω πού άφησε τη βαλίτσα. Στο αυτοκίνητό μου, μου απαντάει, και δεν το λες τόση ώρα χρυσόστομε?! Τον ρώτησα τέλος πάντων αν μπορώ να αφήσω το κινητό μου στο αυτοκίνητό του να γίνει η δουλειά μου γιατί είχα ξεπαγιάσει και ήμουνα στο τσακ να τα παρατήσω όλα και να φύγω. Ο τύπος δέκτηκε και με το που είπε ναι ακόμα δέκα άτομα ζήτησαν να αφήσουν τις ηλεκτρονικές συσκευές τους στο αυτοκίνητό του.Πήγαμε που λέτε εκεί πέρα κάθε καρυδιάς καρύδι και παρατήσαμε από κινητά μέχρι λαπτοπ, ταμπλετ και ολόκληρες τσάντες μερικοί γιατί τους έκαναν πρόβλημα για το μέγεθος στο αυτοκίνητό του είπαμε οτι άμα τελειώσουμε θα περιμένουμε απ'έξω και επιτέλους καταφέραμε να μπούμε στην ΑΠ.

Άθλος έκτος: Απόκτηση βίζας
Αυτό ήταν ευκολάκι, έδωσα αποτυπώματα με ρωτήσανε κάτι βλακείες εκει πέρα αν έχω συγγενείς στην Αμερική και κρυφό μου όνειρο είναι να παω να μείνω μαζί τους για πάντα, με ρωτήσανε και για το μέλλον του διδακτορικού και μετά μου είπανε πως η βίζα εγκρίθηκε και σε λίγες μέρες θα παραλάβω μέσω ταχυδρομείου το διαβατήριο μου. Γιουχου!!! Δέκα λεπτά, ψεκάστε σκουπίστε τελειώσατε, στο μυαλό μου άρχισαν να τρέχουν πλάνα διακοπών και η όλη ταλαιπωρία έτοιμη να ξεχαστεί.
Άθλος έβδομος: Επανάκτηση κινητού
Το παιδί που αφήσαμε τα πραγματά μας στο αυτοκίνητό του είχε τελειώσει πριν από μένα οπότε βγήκα έξω σίγουρη οτι θα τον βρω να περιμένει. Κούνια που με κούναγε. Βγήκα έξω και άφαντος, οκ λεω μην πάει ο νους σου στο κακό περίμενε λιγάκι μπορεί να πήγε να πάρει κάτι να φάει να χρειάστηκε μια τουαλέτα κάτι τέλος πάντων μην μπεις σε paranoid mode yet. Μετά από μισή ώρα που δεν εμφανίστηκε και κανένα από τα άλλα παιδιά που αφήσαν τα πράγματα μες το αυτοκίνητό του δεν βγήκε από τις πόρτες της πρεσβείας άρχισαν να με ζώνουν τα φίδια. Πήγα που λέτε να βρω τουλάχιστον το παρκαρισμένο αυτοκίνητο να πάει η ψυχή μου στη θέση της. Κούνια που με κούναγε. Το αυτοκίνητο άφαντο! εγώ έτοιμη στα πρόθυρα νευρικής κρίσης να σκέφτομαι οτι ο άσπαστος κωδικός μου 0000 θα δώσει πρόσβαση σε όλα μου τα δεδομένα στον κάθε άγνωστο και να θέλω να παω στην ΑΠ και να τους ξεχέσω γιατί για χάρη τους βρέθηκα σε αυτή την κατάσταση.
Πάω πίσω και περιμένω μπας και δω καμιά γνωστή φάτσα να δω αν πράγματι οι φόβοι μου επιβεβαιώθηκαν και ο τύπος έγινε καπνός με τα πράγματά μας. Μισή ώρα να περιμένω μες τον ψόφο και κανείς από τους άλλους να εμφανίζεται (ήταν όλοι στο κόλπο! Για να κλέψουν το ψοροκινητό μου? Μπορεί να το χρησιμοποιήσουν για τρομοκρατική επίθεση και ποιος με πιστεύει οτι το παράτησα σε αυτοκίνητο αγνώστου? -καταλαβαίνετε φίλοι μου οτι πλεον είχα αφεθεί στην παράνοιά μου-).

Εκεί που έγραφα σενάριο για θεωρίες συνωμοσίας βλέπω τον τύπο να εμφανίζεται  κύμματα ανακούφισης με διαπεράσαν και πήγαμε στο αυτοκίνητό του να μου δώσει το κινητό μου. Στον δρόμο για το αυτοκίνητο μου εξήγησε πως ακόμα δεν του ενέκριναν την αίτηση γιατί έπρεπε να πληρώσει ένα ποσό για την έκδοση της βίζας (είχα ήδη μεταφέρει το ποσό από το λογαριασμό μου όταν έκανα την αίτηση) και τα μηχανάκια της κάρτας δε δουλεύανε οπότε έπρεπε να παει σε συγκεκριμένη τράπεζα να κάνει τη μεταφορά και πήρε το αυτοκίνητό του γιατί ήταν αρκετά μακριά για να κάνει τη διαδρομή με τα πόδια (είδες τελικά που ο άνθρωπος είναι καλός? εσύ να τα βλέπεις που όλοι είναι ύποπτοι βιαστές και δολοφόνοι κατα συρροή).

Σκοτώθηκα να βγάλω τη βίζα αλλά να πω την αλήθεια μου άξιζε το ταξιδάκι αναψυχής (και το συνέδριο φυσικά γκουχου γκουχου).