Συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην τρέλα, η συνέχεια

Previously on: Συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην τρέλα μάθαμε πώς είναι να συγκατοικείς με κινέζους και να εξαγριώνεις μια πεινασμένη b2f!

Θα μπορούσα να επεκταθώ ακόμα περισσότερο αλλά θα συγχιστώ οπότε το αφήνω για άλλη φορά. Μετά το mofo holy grail της συγκατοίκησης ένιωθα λίγο superwoman, i can do anything bring it on!

Μετακομίζω λοιπόν σε άλλη πόλη, με μόνο μια βδομάδα να βρω σπίτι (η ενοικίαση σπιτιού στη flatland είναι σαν οντισιόν για το next top model! Να είσαι κοινωνικός, αλλά να ξέρεις τα όρια σου, να είσαι μεταξυ 22-30 χρονών, να μην καπνίζεις, να μην ενοχλείσαι από καπνιστές, να αγαπάς τα κατοικίδια, απαγορεύονται τα κατοικίδια, να είσαι καθαρός αλλά όχι clean freak και παει λέγοντας).

Βρίσκω λοιπόν ένα δωμάτιο αρκετά μακριά από το πανεπιστήμιο σε καλή τιμή και το κλείνω σκεφτόμενη how worse can it be?
ΣΤΕΡΝΗ ΜΟΥ ΓΝΩΣΗ ΝΑ ΣΕ ΕΙΧΑ ΠΡΩΤΑ!
Στο σπίτι θα έμενα με την ιδιοκτήτρια και τη σύντροφό της. Μπαίνοντας για πρώτη φορά στο σπίτι με φρίκη ανακάλυψα οτι η ιδιοκτήτρια ήταν μίνι hoarder!

Για να μπω στην κουζίνα έπρεπε να κάνω ακροβατικά τσίρκου! Το σαλόνι ήταν beyond my limits με τρεις τριθέσιους καναπέδες, βιβλιοθήκες, και άλλα έπιπλα. 'Επρεπε να είσαι ο Τομ Κρουζ στο mission impossible για να μπορέσεις απλά να μπεις μέσα (το να κάτσεις ήταν άλλο θέμα). Το μπάνιο ήταν γεμάτο άδεια κουτιά σαμπουάν και σκόνες πλυντηρίου τα οποία έστελνα στο διάολο κάθε φορά που ήθελα να κάνω ντους! Φυσικά πανικοβλήθηκα αλλά ήταν πλεον αργά, η ζωή δεν έχει undo button και είχα υπογράψει συμβόλαιο για έξι μήνες οπότε σκάσε και κολύμπα b2f!

Έξι μήνες κατά τους οποίους η ιδιοκτήρια και το στοιχειό (σύντροφος) τσακώνονταν επι καθημερινής βάσεως γύρω στις δυο το πρωί με την ιδιοκτήτρια να την διώχνει κακήν κακώς και την άλλη μέρα να γυρίζω σκοτωμένη από το εργαστήριο και να τις βρίσκω αγκαλίτσα στον καναπέ! Το κερασάκι στην τούρτα ήταν όταν αποκτήσαμε νεο συγκάτοικο, ένα μίνι γκανγκστερ που υποπτεύομαι ήταν παράνομος στην χώρα και τον οποίο μου πήρε δυο βδομάδες να ανακαλύψω μιας και δεν ήμουν σχεδόν ποτέ στο σπίτι. Με τον τύπο (στον οποίο πρέπει να έριχνα άνετα μια πενταετία) ποτέ δεν μιλήσαμε πέραν του hi. Μια μέρα γυρνάω στο σπίτι και βρίσκω σημείωμα κάτω από την πόρτα στα flatlander. Σε ελεύθερη μετάφραση ο τύπος ήθελε να γνωριστούμε οριζόντια και μου έλεγε οτι η πόρτα του δωματίου του ήταν πάντα ανοιχτή. Από εκείνη τη στιγμή η πόρτα του δικού μου ήταν πάντα κλειδωμένη και αγνόησα το μήνυμα επειδικτικά παριστάνοντας ότι δεν γνωρίζω τη γλώσσα. Μια βδομάδα αργότερα νέο μήνυμα στα αγγλικά αυτή τη φορά και με σχέδιο σε περίπτωση που δεν καταλάβαινα ούτε αγγλικά επαναλαμβάνει την ίδια δελεαστική πρόταση. Μετά το δεύτερο μήνυμα άρχισα να κλειδώνω την πόρτα του δωματίου και όταν πήγαινα για μπάνιο! Η κατάσταση είχε φτάσει στο αμήν και για καλή μου τύχη το συμβόλαιο έληξε σύντομα μετά από αυτό και εξαφανίστηκα πιο γρήγορα και από φαγητό σε κυριακάτικο τραπέζι.

Η επόμενη συγκατοίκηση ήταν με συνάδελφο εκ Γερμανίας από το εργαστήριο. Συμπαθητική και καλοσυνάτη που κατέληξε ανορεξική, PTSD, total train wreck και ζήλευε τον φίλο της αρρωστημένα σε σημείο που μια μέρα που καθόμασταν οι τρεις μας και τρώγαμε μετά από δική της προτροπή μιας και ο τύπος έμενε σπίτι μας κανονικότατα (αλλά δεν πλήρωνε ενοίκιο) πιάσαμε μια ηλίθια κουβέντα για τα ελληνικά νησιά και μιλούσαμε οι δυό μας. Η κυρία με ύφος:

μας είπε εγώ αποχωρώ και σας αφήνω να γνωριστείτε καλύτερα μιας και η παρουσία μου δεν σας είναι πλέον αναγκαία, βροντά την πόρτα και εξαφανίζεται. ΚΟΚΚΑΛΟ εγώ και ο bf!!!
Ακολούθησε δραματική έξοδος από το σπίτι με κλάματα και οδυρμούς και ο bf να τρέχει από πίσω της και εγώ να προσπαθώ να καταλάβω τι μύγα την τσίμπησε!

Αργότερα απολογήθηκε αλλά εγώ είχα φρικάρει, φοβόμουνα να μιλήσω να αναπνεύσω να ζήσω γιατί αντιδρούσε τόσο ακραία στα πάντα που όποτε έβαζα το κλειδί στην πόρτα να μπω στο σπίτι με έπιανε ναυτία και ένα τρελό άγχος για το τι θα αντιμετώπιζα εκείνη τη μέρα.