Γενικά αποφέυγω να αποκαλύπτω τα μαγειρικά μου ταλέντα, πρώτον γιατί βαριέμαι το μαγείρεμα απίστευτα, το κάνω από καθαρή ανάγκη και όχι επειδή το απολαμβάνω και δεύτερον άμα ξέρεις να μαγειρεύεις όλοι αρχίζουν να έχουν απαιτήσεις για πιάτα σε κοινά δείπνα ή αυτοκαλούνται μόνοι τους σπίτι σου για μουσακά κτλ. Προτιμώ να τρώω και να καθαρίζω τα πιάτα στο τέλος, i rest my case.
Έκανα όμως το λάθος και έψησα ένα κεικ για τη συγκάτοικο (μου μαγείρευε συνέχεια) και για ευχαριστώ μου έπλεξε τα εγκώμια το βλήμμα σε κοινή παρέα και τώρα πέφτουν οι απαιτήσεις βροχή! Thanks for nothing dude!
Δεσμέυτηκα λοιπόν να κάνω καρυδόπιτα, how hard can it be? Βρήκα μια γκουρμέ συνταγή από το σαιτ του Άκη (ή Άρη? πάντα τα μπερδεύω) Πετρετζίκη, είχα τα υλικά και λεω let's give it a shot!
Η συνταγή απαρτιζόταν από τρια μέρη, πρώτο παρτ: η πίτα, δεύτερο πάρτ: το σιρόπι, τρίτο πάρτ: το γλάσο. Γλάσο σε καρυδόπιτα θα αναρωτιέστε μαι ντιαρς? Ήταν κεικ γενεθλιών ήθελε γλάσο και είπα γκουρμεδιά συνταγή δεν είπα? (άμα σας έλεγα παραδοσιακή της κυρά Τασίας ναι να πέσετε να με φάτε).
Το πρώτο πάρτ ήταν πανεύκολο, απλή ανάμιξη υλικών και ψήσιμο. Όση ώρα ψηνόταν το κεικ έφτιαξα το σιρόπι γιατί η συνταγή με ενημέρωσε οτι πρέπει να το αφήσω να κρυώσει πριν το βάλω στο κεικ.
Και εδώ φίλοι μου είναι που μας πήρε και μας σήκωσε γιατί όταν έβγαλα το κεικ από το φούρνο ανακάλυψα οτι δεν είχα μεγάλου μεγέθους πιάτο σε ΟΛΟ το γαμοδιαμέρισμα να το βάλω μέσα και να του ρίξω το σιρόπι.
α. Γιατί δεν το άφησες στη φόρμα του κεικ?
Γιατί έβαλα λαδόκολλα από κάτω και θα γινόταν νιανια, επίσης η φόρμα του κεικ χάνει από παντού!
β. Γιατί δεν το έβαλες σε μικρότερο πιάτο?
Γιατί το κεικ πρέπει να είναι ζεστό όταν βάζεις το σιρόπι και όταν το βγάλω από τη φόρμα και το βάλω πάνω σε μικρότερο πιάτο θα κοπεί!
γ. ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΕΚΑΝΕΣ?
Πρώτον άρχισα να βρίζω Θεούς και Δαίμονες! Τικ τοκ η ώρα να περνάει και γω να μη βρίσκω ΕΝΑ πιάτο ΈΝΑ πιάτο για το βασίλειό μου?????
Μετά my genius kicked in, έβαλα το κεικ πάνω στη γρίλια του φούρνου μικροκυμάτων (το πιάτο είναι βαρύ και πρέπει να κουβαλήσω το κεικ στο πάρτυ πάνω στο ποδήλατο! μη μου κάνετε τους ξερόλες σας παρακαλώ!) ενώ από κάτω έχω βάλει μια φόρμα σιλικόνης (oh the irony, έχουμε φόρμα σιλικόνης αλλά όχι ένα μεγάλο πιάτο!) για να μη γίνει κώλος η κουζίνα και μια και δυο ξεκινάω να σιροπιάζω το κεικ. Να τονίσω οτι το σιρόπι διαρρεέι από δεξιά και αριστερά, η κουζίνα γίνεται κώλος, ο πάγκος κολλάει αλλά εγώ είμαι πολύ commited για να σταματήσω τώρα! Τελικά μετά από 20 λεπτά πάλης η αποστολή ολοκληρώνεται! Moving on to the next and final step: Το γλάσο!
Η διαδικασία είναι εύκολη, έχω το γλάσο έτοιμο σε μερικά λεπτά, και το δοκιμάζω, παιδιά το γλάσο ήταν πικρό, χάλια άφτερτειστ χάλια! Αλλά σκέφτομαι οτι είναι για να ισορροπήσει τη γλύκα της καρυδόπιτας και i am way to involved to give up now! Οπότε μια και δυο ρίχνω και το γλάσο, το οποίο σαν τη μικρή Αννούλα μετά την έκρηξη πάει ΠΑΝΤΟΥ! Ο σιροπιασμένος πάγκος μετατρέπεται σε γλασομένο σιροπιασμένο πάγκο, τα νεύρα μου έχουν χτυπήσει κόκκινο και είμαι έτοιμη να πετάξω όλη την πίτα από το παράθυρο. Οι βρισίες μου έχουν γίνει ακόμα πιο inventive αλλά έχω πεισμώσει! I shall tame this cake making! Σε κάποια φάση γλασώνω και το κεικ, προσθέτω το ντεκορ (τριμμένα καρύδια) από πάνω και φορ α μόμεντ δεαρ το κοιτάζω! Είναι σαν φωτογραφία, πανέμορφο! Βάζω αυτή τη μουσική στο μυαλό μου:
Αφού τα καθάρισα και ετοιμάστηκα για το πάρτυ, προχώρησα στο τελευταίο βήμα της αποστολής που ήταν η μεταφορά της καρυδόπιτας σε ένα πλαστικό δοχείο με κάλυμα (είχε τρύπες ο πάτος δε μπορούσα να τον χρησιμοποιήσω πιο πριν μη μου τα πρίζετε με το πιάτο καθάρματα!). Χμμμμ, let me tell you my friends, όταν φτιάξεις ένα κεικ και μετά του βάλεις από πάνω μια φάουσα τοπινγκς γίνεται βαρύ και ασήκωτο, πώς στα σκατά να το σηκώσεις από μια γρίλια και να το βάλεις στο πλαστικό χωρίς να το γαμήσεις?
MISSION IMPOSSIBLE! το κεικ είναι βαρύ και αρχίζει να ραγίζει όταν προσπαθώ να το σηκώσω! Τρεις ώρες προετοιμασία και θα το γαμήσω στο πιο απλό βήμα? Μαδαφακερ!
Ειλικρινά δε θυμάμαι πώς τα κατάφερα και το μετέφερα χωρίς να το κάνω κομματάκια, είναι τόσο τραυματικό που το διέγραψα από τη μνήμη μου για αυτοπροστασία!
Μετά απ'αυτό, όλα μοιάζουν εύκολα, η ψυχή μου είναι ανάλαφρη το μόνο που έχω να κάνω είναι να παω στο σπίτι του φίλου μου. Easy one!
Think again b2f! Το ποδήλατό που έχει δισκόφρενα έχει σκασμένο λάστιχο και πρέπει να πάρω το άλλο με τα φρένα στο τιμόνι που δουλεύουνε όποτε τους κατέβει οπότε χρειάζομαι και τα δυο μου χέρια στο τιμόνι αν θέλω να ζήσω μέχρι τα επόμενά μου γενέθλια. Εμμμ, πώς στα σκατά θα κουβαλήσω το κεικ? Οκ, my life or the cake? Easy choice the cake! Φανταστείτε σκηνικό, με το ένα χέρι κρατάω το κεικ με το άλλο το τιμόνι και ισορροπώ στο ποδήλατο, αν έρθει αυτοκίνητο, στρίψιμο, αλτ την έχω γαμήσει γιατί δε μπορώ να σταματήσω, για να σταματήσω πρέπει να κατέβω από το ποδήλατο (είναι και ψηλή η σέλα) και να φρενάρω με τα πόδια, όλα αυτά πρέπει να γίνουν συγχρονισμένα και καθόλου απότομα γιατί το κεικ πρέπει να φτάσει one piece στον προορισμό του. Ρώσικη ρουλέτα κανείς?
Διαδρομή δέκα λεπτών μου πήρε μισή ώρα! (Ντάξ, έχασα το σπίτι γιατί είμαι ούφο και δε θυμάμαι που μένουν οι φίλοι μου!)
Τελικός απολογισμός:
Μια καρυδόπιτα: σώα και ασφαλής (φουλ ποιντς δεαρ)
b2f: Επίσης σώα και ασφαλής με μια δόση αδρεναλίνης και εξαιρετικά νεύρα! (no points here)
Η καρυδόπιτα έκανε θραύση, οι καλεσμένοι έρχονταν και μου έριχναν ΤΥΧΑΙΑ ημερομηνίες γενεθλίων στη συζήτηση, τα βλήμματα.
Take home message: NO GOOD DEED GOES UNPUNISHED!
To λινκ για τη συνταγή σε περίπτωση που είσαι μαζόχας: http://akispetretzikis.com/el/categories/glyka/karydopita
5 comments:
Όλα καλά κι όλα ωραία. Η απορία μου είναι για τα φρένα του ποδηλάτου και θέλω εξηγήσεις. Για εκείνα του ποδηλάτου που χρησιμοποίησες κατάλαβα. Για το άλλο είναι που θέλω εξήγηση.
Ακούω. Ή έστω διαβάζω. :p
΄Ωχ...Οκ υπάρχουν δυο ειδών φρένα: Backbrakes = κάνεις πισωπεταλιά και το ποδήλατο φρενάρει --> αυτό το ποδήλατο χρησιμοποιώ συνέχεια. Handbreaks = φρένα στο τιμόνι, χρειάζεται να πιέσεις με τα χέρια σου τα στικς για να σταματήσει το ποδήλατο --> ποδήλατο που χρησιμοποιώ σπάνια => Όταν πρέπει να χρησιμοποιήσω το ποδήλατο με τα handbreaks μπερδεύομαι γιατί τα πρώτα μου αντανακλαστικά είναι να κάνω πισωπεταλιά και όχι να χρησιμοποιήσω τα χέρια μου. Add to that the fact οτι τα φρένα δε δουλεύουνε καλά (οπότε θυμηθούν πιάνουνε, αλλά επειδή το ποδήλατο είναι παλιό με συμφέρει να αγοράσω καινούριο παρά να αλλάξω τα φρένα) και το ότι έπρεπε να ισορροπήσω και την καρυδόπιτα μια λάθος κίνηση ή λάθος αντανακλαστικά και έχετε γεια βρυσούλες. Ελπίζω να έγινα κατανοητή ;-)
Ok, ξέρω τα τζείνα με την πισινή. Έτσι ήταν το πρώτο μου ποδήλατο (που εν ήταν παιδικό) το οποίο ήβρα πετάμενο αλλά ήταν μια χαρά και ήταν ΚΑΙ σπαστό. :p Και μετά εκλέψαν μου το. Κατά τα άλλα ήβρα το πετάμενο.
Εν η λέξη δισκόφρενα που με μπέρδεψε γιατί εν έχει σημασία νομίζω (;). Ή μπορεί να διάβασα πολλά γλήορα. :p
"το κάνω από καθαρή ανάγκη και όχι επειδή το απολαμβάνω"
Duuuuuuude en tha ksexasw tin prwti fora pou irta Ioannina...taliateles gia mia vdomada....now that is a story to blog about
Μη μου το θυμίζεις! Πεινούσες συνέχεια βλάκα! Και γω δε θα ξεχάσω που με ξυπνούσες σε ακατάλληλες ώρες για να μου πεις: "Σις πεινώ! Τι εννα φάμε?"
Post a Comment
To add images in comment enter: [im]http://domainname/imagename.jpg[/im]