How to be a Flatlander #2

Μεγαλώνοντας στην Κύπρο και ζώντας αρκετά από τα ενήλικα μου χρόνια στην Ελλάδα ανέπτυξα μια σχέση αγάπης με την κουζίνα και τα παραδοσιακά φαγητά. Το φαγητό είναι ιεροτελεστία, θέλει ώρες προετοιμασίας και είναι πάντα νόστιμο.

Στη Φλατλαντ αγαπητοί μου ο κόσμος δεν τρώει ζεστό φαγητό για μεσημεριανό. Κάνω παύση για να το καταλάβετε και χωνέψετε...Οκ? Συνεχίζω!

 Τι εννοείς εξωγήινη από τη νήσο Κύπρο όταν είσαι καντίνα και ρωτάς ποιό είναι το πιάτο της ημέρας? Δε βλέπεις το μικροσκοπικό πιάτο σούπας που σου προσφέρω που μπορείς να συνδυάσεις με αυτό το σχεδόν ανύπαρκτο σαντουιτς? Τον πρώτο καιρό ζούσα σε άρνηση, νόμιζα οτι ήταν ένας εφιάλτης γιατί αν η κόλαση είχε σάρκα και οστά τη ζούσα κάθε μεσημέρι στη Φλατλαντ! Αν είναι δυνατόν να μη μου προσφέρουν φαγητό? (Το να μαγειρεύω από το σπίτι και να το πέρνω σε λαντς μποξ μου φαινόταν ακόμη αδιανόητο, νόμιζα πως αν επέμενα με κάποιο θαυματουργό τρόπο θα άλλαζα όλο το σύστημα και ως δια μαγείας θα εμφανιζόταν φαγητό της προκοπής μπροστά μου!).
Είμαι στα πρόθυρα λιποθυμίας, τι να μου κάνει το δείγμα σούπας και σάντουιτς αυτά τα τρώω για ορεκτικό! Μέχρι τις εφτά που πήγαινα σπίτι και μαγείρευα ήμουνα έτοιμη να παραδώσω πνεύμα από την πείνα αγαπητοί μου. Έτσι που με βλέπετε (τρόπος του λέγειν) έχω φαει ωμό ρύζι και μακαρόνι γιατί δεν άντεχα να περιμένω ακόμα δυο λεπτά να ψηθεί!Έδωσα σάρκα και οστά στο γνωστό γνωμικό: "Μου τρέχουν τα σάλια".

Οι Φλατλαντερς που είχα την εμπειρία να δουλέψω μαζί, για μεσημέρι φέρνουν φέτες από ψωμί τοστ μαζί τους στις οποίες βάζουν τυρί και μπεικόν ή το αλείφουν με βούτυρο και hagelslag (σπρινγκλ σοκολάτας τα οποία νομίζουν είναι Φλατλαντική ανακάλυψη, ένας μάλιστα μου είπε οτι τα πέρνει δώρο όταν παει επίσκεψη σε άλλη χώρα! I KID YOU NOT!).
Δια του λόγου το αληθές:

Αν τύχει και καλέσεις Φλατλάντερ για φαγητό στο σπίτι φίλε μου, το φαι πρέπει να είναι στο τραπέζι το αργότερο στις εφτά! Αν καθυστερήσεις θα πέσουν να σε φάνε ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ! Λογικό αν σκεφτείς οτι για μεσημέρι είχαν δυο φέτες ψωμί με τυρί (wtf? πώς κρατιούντε μαλάκα, εγώ που είμαι η μισή τους και πεθαίνω άμα φαω μόνο ένα τοστ!)

Αυτό με φέρνει σε μια άλλη τραυματική εμπειρία, αυτή του παραδοσιακού φαγητού. Ερχόμενη στην Φλατλαντ και θέλοντας να ζήσω τη φουλ εμπειρία ρώτησα για τα παραδοσιακά τους φαγητά και έφαγα μεγάλη πίκρα, γιατί ενώ εμείς αγαπητοί μου έχουμε το μουσακά, το παστίτσιο, το χαλούμι στα κάρβουνα, τα πουρέκια, τα δάκτυλα, τις κούπες, τα γεμιστά (αααχχχχ τα γεμιστά) εδώ μέσα έχουν, wait for it....

Και το όνομα αυτού stamppot! Να σας το κάνω πιο λιανό, είναι πουρές από πατάτες με kale (πώς το λένε στα ελληνικά?) και ένα λουκάνικο ον τοπ. Νταξ λεω μας δουλεύουνε! Πρώτον και κύριον, οι πατάτες δεν είναι μόνο Φλατλαντικό προιον, ο πουρές δεν ανακαλύφτηκε από τους Φλατλάντερς και άμα πας στις μισές χώρες του κόσμου θα σου σερβίρουν πουρέ. Αυτό που δε θα σου σερβίρουν είναι οτι είναι το παραδοσιακό φαγητό της χώρας! Θέλω να πω αγαπητοί μου είναι οτι άμα πας σε ένα εστιατόριο (οτι ναναι) στη Φλατλαντ δε θα σου σερβίρουν παστίτσιο, αλλά άμα πας στην Κωλοπετεινίτσα θα σου σερβίρουν πουρέ και λουκάνικα οπότε δε μπορώ να κατανοήσω την έννοια του παραδοσιακού φαγητού!? 

Οι Φλατλάντερς είναι πολύ περήφανοι γι'αυτό το κατα τ'άλλα τρομερό φαγητό, έχουν μέχρι και ειδικά σκεύη που μπορείς να βράσεις τις πατάτες το kale και το λουκάνικο ταυτόχρονα σε διαφορετικά επίπεδα, μιλάμε για γκουρμεδιά όχι αστεία. Το βλέπω ήδη στο masterchef: "Πώς να μετατρέψετε ένα παραδοσιακό πιάτο σε μοντέρνα έκδοση", χμμμ ΝΟΤ!

Οπότε αν ποτέ ο δρόμος σας φέρει στη Φλατλαντ προτείνω να πάτε σε Ινδονησιακά και κινέζικα εστιατόρια που έχουν την καλύτερη κουζίνα και άμα θέλετε μεσημεριανό φάτε κανα σάντουιτς η Μακντοναλντς, KFC γιατί κανένα εστιατόριο δεν είναι ανοικτό τέτοια ώρα ή αν είναι προσφέρει μόνο σαντουιτς και σούπα (σαντουιτς και σούπα να φαν και οι κότες γαμώ τα κέρατά μου!).