Someone Like You (NOT)

Σας έτυχε ποτέ να ακούσετε ένα τραγούδι στο ράδιο και να πείτε:"Πω πω! Πολύ πιασάρικο αυτό το τραγουδάκι" και να σας κολλήσει έστω και αν δεν είναι του γούστου σας? Προσωπικά μου έχει τύχει πάμπολλες φορές τελευταία για παράδειγμα το κόλλημα είναι το Take me to church. Δε θα μιλήσω όμως για ευχάριστα μουσικά ακούσματα σήμερα φίλοι μου αλλά για ακούσματα που για μένα είναι σαν διαφημίσεις του Τζάμπο. Ακούσματα που με κάνουν να θέλω να ξεριζώσω τα αυτιά μου, μου γυρίζουν τα μάτια και τα άντερα ανάποδα, με κάνουν να προτιμώ να ακούω καμπάνες (διάβασε προηγούμενο ποστ αγαπητέ αναγνώστη άμα δεν καταλαβαίνεις το σοβαρό της κατάστασης!) και επειδή μπορώ να συνεχίσω επ'άπειρον θα σταματήσω εδώ.

Το τοπ στη λίστα μου (η λίστα θα έχει μόνο το τοπ γιατί μετά την αναφορά και την ανάλυση θα χρειαστώ την υπόλοιπη μέρα για να καλμάρω τα νεύρα μου) είναι το χιτάκι του κάθε πικραμένου της Αντέλ, Someone like you.Όταν το ακούω παθαίνω κάτι, προτιμώ να μου κάνουν χαλάουα με κρύο κερί (girls you get me), να πάω για καθαρισμό δοντιών στον οδοντίατρο, να κάτσω και να μιλήσω με Γάλλο στα αγγλικά και να προσπαθήσω να καταλάβω τι θέλει να πει, να φαω φαι για vegans, να βγώ και να ποδηλατήσω μες το χιόνι χωρίς γάντια με τον αέρα να φυσά κόντρα, να δω όλο τον κύκλο "Μπρούσκο" μονοκοπανιά.

Μερικοί θα αναρωτηθούν γιατί αυτή η έντονη αντίδραση παιδάκι μου, και μας δε μας αρέσουν τραγούδια αλλά δεν κάνουμε έτσι!

Πρώτον: Αν δεν το καταλάβατε ακόμα είμαι Ντραμα Κουιν, και υπερβάλλω λιγουλάκι όταν λεω τον πόνο μου.

Δεύτερον: Αυτό το τραγούδι αγαπητοί μου είχα την ατυχία να το ακούσω πρώτη φορά όταν ταξίδεψα με "αγαπημένη" συνάδερφο στο πρώτο μας συνέδριο παρέα όπου μοιραστήκαμε μια καμαρούλα μια σταλιά 2χ3 (κόχι και λατρεία-παρασύρομαι όμως και δεν κάνει-). Η μαντάμ έφερε μαζί της το συγκεκριμένο σιντι γιατί της το είχε κάνει δώρο το γκομενάκι και μαλάκα έπαιζε στο ριπιτ ΟΛΗ ΜΕΡΑ! Το πώς άντεξα και δεν έριξα το σιντί μαζί με το λαπτοπ από το παράθυρο ένας Θεός ξέρει, πάντως το θεωρώ μέχρι σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα μου επιτεύγματα, άξιο αναφοράς και σε βιογραφικό μη σου πω. Μόνο και μόνο αυτό είναι αρκετό να μισήσει κανείς το τραγούδι κατά την άποψη μου.
Στην αρχή άκουγα μόνο τη μελωδία, ε μετά από κανένα τριήμερο (ήτανε μια βδομάδα το καταραμένο το συνέδριο) με το μάτι του τρελού (που η άλλη αγνοούσε επιδεικτικά) είπα να ακούσω και τα λόγια. Ε, αυτό ήταν! Τι στον κόρακα λέει τώρα αυτή και από ποια ταινία του Ντίσνευ το ξεσήκωσε όλο αυτό?

Ας το πάρουμε αναλυτικά το θέμα όμως:
Στην αρχή αυτή μιλάει τάχα στο γκομενάκι (ας πούμε στο τηλέφωνο) και του λέει άκουσα οτι βολεύτηκες με μια άλλη και παντρεύτηκες κιόλας, έκανες τα όνειρα σου πραγματικότητα με μια άλλη. Με λίγα λόγια, δε σου έκανα εγώ που χαραμίστηκα τόσο καιρό δίπλα σου, σε στήριξα σε έμαθα να ντύνεσαι σαν άνθρωπος, σου μαγείρευα και σε έμαθα να συμπεριφέρεσαι για να με παρατήσεις και να παντρευτείς την επόμενη βρε άχρηστε --οκ οκ επαρασύρθειν αγαπητοί--.
Μέχρι εδώ καλά, κάνουμε περιγραφή μιας κατάστασης που μερικοί από μας έχουμε ζήσει σε κάποια φάση οπότε οκ, να το φάω το παραμύθι.
Στην επόμενη όμως μας τα χαλάει η αγαπητή Αντέλ γιατί λεει οτι εμφανίστηκε φάντης μπαστούνι στο σπίτι του ακάλεστη κιόλας γιατί δε μπορούσε να μείνει μακριά του ελπίζοντας πως άμα τη δει θα θυμηθεί τι είχανε θα καταλάβει οτι δεν τη ξεπέρασε και μετά θα ζήσουν happily ever after. Ε ΠΟΤΕ! δηλαδή, σε παράτησε, τον παράτησες whatever δεν έχει σημασία αλλά τώρα που έμαθες οτι είναι με άλλη αποφάσισες οτι τον θες και δε μπορείς μακριά του βρε βλαμμένη? Δε μας χέζεις λεω γω?Ντουντ, δεν είσαι στο δημοτικό να περιμένεις τον πρίγκιπα είσαι κοτζάμ γυναίκα και πρέπει να ξέρεις οτι οι πράξεις σου έχουν συνέπειες.
Και εκεί που φορτώνεις αγαπητοί μου γιατί λες τι μαλακίες είναι αυτές που ακούω μπαίνει στο ρεφραίν η αθεόφοβη και γίνεται ο χαμός!
Δεν πειράζει βρε, γιατί θα βγω εκεί έξω και θα βρω έναν άλλο ΣΑΝ ΕΣΕΝΑ, καλή ζωή να έχεις αλλά μη με ξεχνάς σε ικετεύω, στη ζωή η αγάπη είτε κρατάει είτε πληγώνει (αυτό σε περίπτωση που δεν το κατανοήσαμε επαναλαμβάνεται πεντέξι φορές).

Μετά από πολύ εσωτερικό ψάξιμο, γιατί το ράδιο για μια περίοδο έπαιζε αυτό το τραγουδάκι κάθε μια ώρα για να το εμπεδώσουμε και ο εγκέφαλος είχε καεί, έφτασα στο συμπέρασμα οτι το τραγουδάκι δεν αντέχεται από μένα προσωπικά γιατί πολύ απλά δε μπορώ να ταυτιστώ (οι λόγοι θα γραφούν στο μέλλον στην αυτοβιογραφία μου, μπρο εσύ θα την γράψεις γιατί άμα τη γράψω εγώ θα φανώ ψώνιο).

Φαν φακτ: Μερικούς μήνες αργότερα (από το μαύρο συνέδριο), βρέθηκα σε ένα άλλο πρόγραμμα. Εκεί γνωρίστηκα με ένα παιδί που είχε (και είχα) ελπίδες να γίνει μελλοντικό γκομενάκι, ως εδώ όλα καλά. Ένα βράδυ με ξεμονάχιασε (άλλο που δεν ήθελα) πήρε και ένα αιπαντ μαζί μας και με οδήγησε σε μια ωραία τοποθεσία με θεα, κατσάμε σε ένα παγκάκι και μου λεει περίμενε να βάλω μουσική. Και εκεί που με είχε έτοιμη στο πιάτο παιδιά τι μου βάζει να ακούσω ο αθεόφοβος? Ω, ΝΑΙ!! Το someone like you, δε νομίζω να χρειάζονται περισσότερες λεπτομέρειες, μετά από αυτό άκουσε ένα δεκάλεπτο κήρυγμα παύλα ανάλυση για τις απόψεις μου γύρω από το τραγούδι και μετά την έκανα με ελαφρά. Ακούς εκεί να μου βάλει το someone like you το βλήμμα!

Εσείς έχετε κανένα τραγουδάκι που σας κάνει να βγάζετε τσούνες στο άκουσμά του?