Φιλίες (κατά την b2f)

Στο δημοτικό:

Συνήθως η καλύτερη σου παρέα είναι η διπλανή/ος σου. Συναντιέστε καθημερινά στο σχολείο και συνήθως οι συζητήσεις σας στις πρώτες τάξεις του δημοτικού είναι γύρω από τη νεα κούκλα μπάρμπι, το νεο επιτραπέζιο που πρέπει οπωσδήποτε να παίξετε παρέα ή αν σου αγόρασαν οι γονείς σου την "ατζεντίνα" που διαφημίζει τελευταίως συνέχεια η τηλεόραση για τα χριστούγεννα. Στις τελευταίες τάξεις αρχίζει να επικεντρώνεται στα αγόρια (αν είσαι από χωριό που ΟΛΟΙ οι συμμαθητές είναι οι συγγενείς σου καταλαβένετε αγαπητοί μου πως είναι λίγο δύσκολο να αγγίξεις το θέμα αλλά ευτυχώς γνώρισες τον τάδε τύπο στο τάδε πάρτυ και γίνεται κουβέντα) και στα sleep over evenings (όπου πέφτει τρελή σύγκριση κανόνων που επικρατούν στο κάθε σπίτι, θυμάμαι όλες οι φίλες μου δεν μπορούσαν να το πιστέψουν οτι η μαμά μου μας άφηνε να τρώμε στο δωμάτιό μας φτάνει να πέρναμε τα πιάτα πίσω στην κουζίνα όταν τελειώναμε με το φαγητό).

Στο γυμνάσιο:

Νεο σχολείο, νεα δεδομένα, ως συνήθως η καλύτερη σου παρέα είναι και πάλι η διπλανή/ος σου. Φυσικά υπάρχει και η περίπτωση να πέσεις στο ίδιο τμήμα με την κολλητή του δημοτικού οπότε το κόλλημα συνεχίζεται. Σε μένα δε συνεβηκέ αυτό οπότε απομακρύνθηκα από αυτές τις παρέες και έκανα νεες σιγά σιγά. Το μοτίβο σχεδόν το ίδιο, μιλάμε για αυτούς που μας αρέσουν, μιλάμε στο τηλέφωνο διαβάζουμε παρέα αν έχουμε να παραδώσουμε εργασία μαζί, ατελειώτα sleep overs και ανακαλύψεις της τασσινόπιττας.

Στο λύκειο:

Και πάλι νεο σχολείο (γυμνάσιο και λύκειο δεν ήταν μαζί στην περίπτωσή μου οπότε κάθε φορά που άλλαζα σχολείο άλλαζα και παρέες αναγκαστικά). Αυτή τη φορά προσπαθήσατε να κανονίσετε με τις/τους φίλες/ους σας να είσαστε στο ίδιο τμήμα σε περίπτωση που διαλέξατε την ίδια κατεύθυνση (για νεότερους τον καιρό μου είχε κατευθύνσεις: πρακτικό, κλασσικό, οικονομικό, εμπορικό και αυτό καθόριζε τα μαθήματα που θα παρακολουθούσες). Στην παρέα άρχισαν να προστίθενται και άλλα άτομα (φίλοι φίλων κτλ) και φυσικά σαν τυπικοί έφηβοι μιλάτε πάντα για χτυποκάρδια στα θρανία, προβληματισμούς, σχέδια για το μέλλον πράγματα που δε μπορείτε να συζητήσετε με τους γονείς σας γιατί είναι η περίοδος που δεν σας καταλαβαίνουν κτλ. Τα sleep overs συνεχίζονται, ανταλλαγές ρούχων που θα βάλετε στα πάρτι του σχολείου για να εντυπωσιάσετε το αντικείμενο πόθου, γνωριμίες γκομενακίων (οι έρωτες πάντα να έχουν ένα σεξπιρικό δραματισμό στην υπόκρουση) και ελπίδα να περάσετε στην ίδια πόλη μετά τις προεισαγωγικές για να συγκατοικοίσετε.

Στο πρώτο πτυχίο:

Παρόλες τις φανουρόπιττες που έφτιαξε η μαμά και η γιαγιά δεν περάσατε στην ίδια πόλη με τις κολλητές σου (βασικά όλες περάσατε σε διαφορετικές πόλεις, btw το οτι θα περνούσατε κάπου ήταν σίγουρο!). Νέα χώρα, νεα πόλη (Dorothy we are not in Kansas anymore) νέα σχολή νεα δεδομένα ΟΛΑ ΝΕΑ. Θυμάμαι ένιωθα τόσο χαμένη και προσπαθούσα να συγκρατήσω το άγχος μου που ήμουν έτοιμη να εκραγώ. Πρώτη μέρα στη σχολή γνώρισα τη σημερινή μου κουμπάρα, βασικά τη γνώρισα στο λεωφορείο για τη σχολή και από τότε ήμασταν αχώριστες. Θυμάμαι την πρώτη μέρα όταν γυρίζαμε πίσω από το μάθημα να της λεω "Εμ, ήρθα χτες βράδυ με τη μαμά και τη γιαγιά μου δεν ήξερα καν οτι ξεκινούν τα μαθήματα τόσο νωρίς ΔΕ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΜΟΥ δεν ξέρω καν πώς να βρω το σπίτι μου -και δεν είχα κινητό (γιατί δεν πίστευα στα κινητά) να πάρω τηλέφωνο τη μάνα μου να με περιμαζέψει-." Με θυμάμαι να σκέφτομαι: "Κάποτε θα το θυμάσαι και θα γελάς αλλά αυτή τη στιγμή η κατάσταση είναι τραγική!". Τελικά τα βρήκα, η μάνα μου και η γιαγιά μου τρελαθήκαν από το άγχος όταν συνειδητοποίησαν οτι το βλαστάρι τους δεν θα ήξερε να βρει το σπίτι της οπότε είπαν να το ρίξουν στον τουρισμό (ναι για τόσο άγχος μιλάμε).
Στην παρέα όπως πάντα προστέθηκαν και άλλα άτομα, άξιο αναφοράς είναι η συγκάτοικος της κουμπάρας με την οποία ακόμα κάνουμε παρέα. Οι φιλίες στις σπουδές που είσαι μόνος σου έχεις το χώρο σου και γενικά ζεις με τους δικούς σου κανόνες είναι διαφορετικές, είναι η δική σου οικογένεια που εσύ διαλέγεις. Κοιμάστε, ξυπνάτε και είστε μαζί, στη σχολή, στο φαί, στο έξω, στο διάβασμα, στο άγχος για τα μαθήματα, στο άγχος για το πτυχίο, στα προβλήματα σχέσεων, στις ατέλειωτες πρωινές συζητήσεις, στο χειρισμό των γονέων από απόσταση, βασικά σε όλα. Στο πλαι εκτός από τις νεες παρέες διατηρείς σχέσεις με τις φιλίες του λυκείου μιας και επισκέπτεστε η μια την άλλη στις πόλεις που περάσατε και πάτε και διακοπές παρέα άμα λάχει.

Στο μεταπτυχιακό:

Ξανά μανά, νέα χώρα, νεα πόλη άγνωστη μες τους αγνώστους. Αυτή τη φορά όμως είχα τη σχέση μου και τουλάχιστον μια ψυχή να μιλάω μέχρι να δικτυωθώ, άσε που μου γνώρισε όλους τους συναδέλφους του και μ'αυτούς που κολλήσαμε ακόμα κρατάω επαφές. Η ζωή τώρα ήταν εντελώς διαφορετική, οι περισσότεροι φίλοι μου είτε είχαν επιστρέψει Κύπρο είτε έκαναν μεταπτυχιακό σε άλλες χώρες του εξωτερικού. Τότε είχα την πεποίθηση κιόλας οτι μεγαλώνοντας οι φιλίες δυσκολεύουν ενώ αυτές που έχεις κτίσει με τα χρόνια είναι πιο αληθινές και σε γερά θεμέλια. Πιο λάθος δε θα μπορούσα να είμαι! Γνώρισα άτομα με απίστευτο χαρακτήρα που αγάπησα και που με στήριξαν σε πολύ δύσκολες καταστάσεις όπως παροχή στέγης μετά από χωρισμό, βοήθεια στη μετακόμιση σε νεα πόλη (παιδιά το τι μπορεί να χωρέσει σε ένα twingo είναι θαύμα!), βοήθεια με το βιογραφικό, βοήθεια με το γράψιμο της πτυχιακής και άλλα πολλά. Στο πλαι κράτησα τις φιλίες του λυκείου, πήγα επίσκεψη και ήρθαν και σε μένα και επίσης με στήριξαν έστω και από μακριά όταν το χρειαζόμουνα. Φυσικά το ίδιο ισχύει και για τις σχέσεις του πτυχίου, τηλέφωνα και γνωριμίες με γκόμενο (νυν σύζυγο), προβλήματα με άλλες φιλίες, με οικογένεια, προβληματισμοί με τη δουλειά, ανησυχίες για το μέλλον.

Στο διδακτορικό:

Επανάληψη μοτίβου, νέα πόλη αυτή τη φορά (είπα να μην ξαναλλάξω χώρα παρόλο που είχα την ευκαιρία) και προσπάθεια στο κτίσιμο φιλίας. Εκείνη την περίοδο ήμουν πολύ ανασφαλής στο θέμα των επιλογών, μόλις είχα βγει με αρκετά άσχημο τρόπο από μια μεγάλη σχέση -που τώρα μου φαίνεται παιδιάστικη αλλά τότε ήταν σημαντική- και αμφισβητούσα τον εαυτό μου σε κάθε βήμα. Ένιωθα πως είχα αλλάξει μέσα από τη σχέση και αναρωτιόμουνα αν οι επιλογές μου ήταν αντίδραση από χρόνια καταπίεση ή αν ήταν επιλογές που έκανα μετά την επίδραση του άλλου πάνω μου και όχι δικές μου. Τότε ήταν που γνώρισα την πρώτη μου συγκάτοικο και έπεσα πάνω της για στήριξη μιας και τόσο πολύ τη χρειαζόμουνα. Περιττό να αναφέρω πως ήταν εντελώς λάθος μου, κάπου στη μέση της συγκατοίκησης το συνειδητοποιήσα και άρχισα να ξεκόβω αλλά πλεον είχα χάσει κάθε εμπιστοσύνη στον εαυτό μου και τις επιλογές μου οπότε απλά γύρισα στα σίγουρα, τους λυκειακούς φίλους και φίλους από το πτυχίο και μεταπτυχιακό. Η συγκεκριμένη προσπάθησε αρκετά μετά το τέλος της συγκατοίκησης να διατηρήσουμε μια άλφα σχέση αλλά η αλήθεια να λέγεται ενώ της συμπεριφέρομαι ευγενικά και ποτέ δεν της είπα τι με ενοχλεί αποφάσισα πολύ απλά να το αφήσω. Προσωπικά πιστεύω οτι ξέρει τι με ενόχλησε και νιώθει απίστευτες ενοχές αλλά και η ίδια ποτέ δεν απολογήθηκε οπότε το αφήσαμε και οι δυο στο τέλος και δε στεναχωριέμαι. Το μόνο που με στεναχωρεί είναι οτι συνέβηκε σε περίοδο που ήμουν στα πολύ κάτω μου και με έριξε ακόμα περισσότερο μου πήρε αρκετό καιρό να ξαναεμπιστευτώ τον εαυτό μου αλλά σιγά σιγά βγήκα από το καβούκι μου. Η νέα συγκάτοικος (Queen B) βοήθησε αρκετά και η σημερινή συγκάτοικος Ντι ήρθε να το συμπληρώσει όλο αυτό. Επίσης γνώρισα άτομα από τα συνεχή ταξίδια μου με τα οποία διατηρώ καθημερινή επαφή και νιώθω πώς γνωριζόμαστε από παιδιά όχι μόνο κανά δυο χρόνια. Την περίοδο λοιπόν που δεν ήξερα πού πατώ και πού στέκομαι οι λυκειακές φίλες έτυχε να επιστρέψουν και να βρίσκονται ταυτόχρονα Κύπρο, μέχρι εκείνη την περίοδο είμασταν όλες σε διαφορετικές χώρες. Η παρέα μεταξύ τους φυσικά και ενισχύθηκε μιας και ήταν κοινός παρονομαστής σε μια καινούρια αρχή και ποιος θα το καταλαβαινε καλύτερα από μένα? Τότε ήταν που άρχισε και η παρακμή της μεταξύ μας σχέσης, ξαφνικά εκεί που ήμασταν τρεις μονάδες γίναμε δυο στρατόπεδα, και με τη συμπεριφορά μου και τα προβλήματά μου έριχνα το συνολικό πνεύμα. Εγώ, που έμεινα εξωτερικό και ζούσα το όνειρο είχα παράπονα ενώ αυτές που γύρισαν Κύπρο ζούσαν ξανά με τους γονείς τους και ψάχνανε δουλειά θεωρούσαν οτι αυτό που περνούσαν ήταν δυσκολότερο αλλά πάλι προσπαθούσαν να βρουν μια θετική όψη, σε αντίθεση με μένα. Φυσικά και δεν ήταν ούτε είναι διαγωνισμος για το ποιοι περνάμε πιο δύσκολα ή όχι, αλλά όπως είπα περνούσα ένα περίεργο λούκι και φυσικά μου έριξα ευθύνες γιατί απορροφήθηκα από το δικό μου πρόβλημα και δεν ήμουν δίπλα στις φίλες μου. Σιγά σιγά όμως απομακρυνθήκαμε, τις σκέφτομαι αλλά δε μου λείπουν. Αν κάτι μου έμαθε η συνεχής αλλαγή παραστάσεων και καταστάσεων είναι οτι σε οποιαδήποτε ηλικία μπορείς να δημιουργήσεις φιλίες και εννοώ όχι μόνο για παρέα αλλά άτομα που μπορείς να στηριχτείς πάνω τους. Επίσης ακόμα κάτι που έμαθα είναι οτι αν μερικές φιλίες δεν είναι οι ίδιες πια γιατί μερικοί έχουν (ή δεν έχουν) αλλάξει και νιώθεις πως δεν "κολλάς" πια με αυτά τα άτομα μπορείς να διατηρήσεις επαφές αλλά δε χρειάζεται να αναζητάς και να προσπαθείς να αναπαράγεις αυτό που είχατε στο παρελθόν. Οι σχέσεις εξελίσσονται γιατί εμεις αλλάζουμε και οι καταστάσεις αλλάζουν. Αν όλα τα άλλα αποτύχουν υπάρχει πάντα το facebook να μας κάνει reconnect.

Το πόστ αυτό το είχα στο μυαλό μου μήνες τώρα, αλλά το ποστ της Βεατρίκης με έκανε επιτέλους να κάτσω και να το γράψω. Πάρτε και ένα τραγουδάκι που νομίζω οτι ταιρίαζει ;-).