I want to ride my bicycle

Τραγουδάκι για να μπούμε στο πνεύμα:

Έξι χρόνια πριν (πάνω κάτω):
Μόλις είχα μετακόμισει στη Φλατλάντ, έκανε ψοφόκρυο και μου είπαν οτι ήταν ένας από τους χειρότερους χειμώνες έβερ (θα μου πεις εμένα την τύχη μου?). Να φανταστείτε έκανε τόσο ψόφο που χιόνισε τον Οκτώβρη, όσοι έχετε ποδηλατήσει σε χιόνι με τον αέρα μες τα μούτρα respect! Εγώ η φτωχούλα τα βρήκα δύσκολα, ισορροπία πλας παγωνιά πλας b2f don't mix well! Έβλεπα τους Φλατλάντερς να οδηγούν χωρίς χέρια, να κουβαλούν ότι φανταστείς πάνω στο ποδήλατο, να κρατάνε χεράκι και να ποδηλατούν, να τρώνε και να ποδηλατούν, να στέλνουν μήνυμα και να ποδηλατούν πιο γρήγορα από την υποφαινόμενη και έλεγα "μαλάκα πώς τα καταφέρνουν?". Η αλήθεια να λέγεται, φοβόμουνα γιατί είμασταν μες τη μέση του δρόμου με αυτοκίνητα να περνάνε από δίπλα και να μας ξύνουνε, έκανα φαστ φοργορντ και με έβλεπα κάτω από τους τροχούς του λεωφορείου μιας και δεν είχα ακόμη καταλάβει οτι ο κόσμος εδώ σέβεται τον ποδηλάτη σαν οι Ινδοί τις αγελάδες και ήμουνα πολύ προσεκτική (μόνο κράνος δε φορούσα για να καταλάβετε).
Μια καλή μέρα έπρεπε να παω για ψώνια, και εκεί που είχα έννοια να μη σκοτωθώ από γλίστρα στο χιόνι, έβγαλα φλας (το χέρι μου) να στρίψω και πριν το καταλάβω βρέθηκα φαρδιά πλατιά στο δρόμο. Ένας Φλατλάντερ που την είδε Λαρς Αρμοστρονγκ δεν κατάφερε να σταματήσει και μιας και έτρεχε σαν ταξιτζής στη Λεμεσό σταμάτησε πάνω μου. Με σήκωσε, μου απολογήθηκε και μετά από ένα γρήγορο body check όπου διαπίστωσα οτι το τζιν μου βγήκε τόταλ λοστ (ακόμα το κλαίω εκείνο το τζινάκι) τα γυαλιά μου στραβώσανε και μάλλον θα έπρεπε να κοιμάμαι από τη δεξιά μου πλευρά για τις επόμενες εβδομάδες πήγα για ψώνια και μετά σπίτι. Όταν έφτασα στην πόρτα μου και πήγα να βγάλω τα κλειδιά διαπίστωσα οτι το αρίστερο μου χέρι δεν υπάκουε τις εντολές που του έστελνα. Παραξενεμένη έβγαλα τα γάντια που φορούσα (είπαμε έκανε ψόφο) για να δω ένα παραμορφωμένο χέρι. Ναι κυρίες και κύριοι πρώτοι μήνες στη Φλάτλαντ και κατάφερα να σπάσω το γαμημένο μου χέρι! Μετά από καμιά βδομάδα όταν το ανακοίνωσα στους γονείς μου (φοβόμουνα οτι θα μου κατεβαίνανε να με περιποιηθούν οπότε δεν το είπα αμέσως) η μάνα μου κλασσικά έβαλε τα κλάματα και άρχισε να γυρεύει εισιτήρια ενώ ο πατέρας μου με το "ο Θεός να το κάνει" χιούμορ του μου είπε: "Τουλάχιστον έπιασες τα νούμερα του μαλάκα?". 

Σήμερα:
Μετά από τόσο καιρό έχω γίνει σαν τους Φλάτλαντερς που ζήλευα όταν πρωτοήρθα, τρέχω σαν τρελή με το ποδήλατο, έχω κουβαλήσει μέχρι και βιβλιοθήκη του ΙΚΕΑ από το κατάστημα στο σπίτι μου και δε μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς το ποδήλατό μου! Χτες που λέτε έπρεπε να παω στο δημαρχείο να δηλώσω τη νεα μου διεύθυνση, -θα μπορούσα να το κάνω ονλαιν αλλά ξέχασα τους κωδικούς μου, δε μπορώ να τους βρω με τίποτα, πού στον κόρακα τους έγραψα αν όχι στο κινητό μου, μου λέτε?- και θέλουνε δυο βδομάδες να μου στείλουνε νέους οπότε έπρεπε να κάνω γκεστ εμφάνιση. Στο δρόμο για το δημαρχείο μου έκοψε το δρόμο ένας ποδηλάτης, κατάφερα να τον αποφύγω και εκεί που ήμουνα έτοιμη να μου δώσω ένα μένταλ high five ανακαλύπτω οτι είχε κάποιον πίσω του. Περιττό να αναφέρω ήρθα face to ass με το δρόμο, και χρειαστήκανε δυο τύποι με βοηθήσουνε να σταθώ στα πόδια μου. Βody check: τζιν (καινούριο) γδάρθηκε (γαμώ το κέρατό μου), δάγκωσα τα χείλη μου και το πήρα απόφαση οτι μωβ είναι το νεο μου χρώμα γιατί όλη η αριστερή μου πλευρά είναι γεμάτη μώλωπες, να φανταστείτε το να κάθομαι στο γραφείο μου είναι βασανιστήριο *sigh*. Ανακοίνωση near death experience στους γονείς μου, ο πατέρας μου: " Α, το μαλάκα! το ποδήλατο επέζησε?". Η μάνα μου: "Ήταν κανένας ωραίος με το κουστουμάκι του? αν ναι είσαι βλήμμα έπρεπε να μείνεις φαρδιά πλατιά στο δρόμο και να τον αναγκάσεις να σε πάρει στο νοσοκόμειο με ένα σμπάρο δυο τρυγώνια, θα σου κάνανε φουλ τσεκ απ και θα γνώριζες και γκομενάκι".