Μπρρρρ και μόνο που το έγραψα μου σηκώθηκε η τρίχα. Θα μου πεις ρε b2f πού θυμήθηκες τα φίδια στη Φλατλαντ? Ένα έχω να πω ένα από τα θετικά της ζωής εδώ πέρα είναι οτι με τόσο μπετόν γύρω μου δεν αγχώθηκα ποτέ για φίδια, ψέματα, αγχώνομαι οτι ένας από τους γείτονες μου έχει κατοικίδιο φίδι και το φίδι δραπετεύει και το βρίσκω στο διαμέρισμά μου και δει στο κρεβάτι μου και πεθαίνω επιτόπου από καρδιακή προσβολή! 'Oσοι βιαστούν να με πουν παρανοική ας αρκεστούν στις δικές τους φοβίες!
Πήγα που λέτε το Σάββατο στη λίμνη (άλλοι πάνε παραλίες άλλοι αρκούντε στις λίμνες) γιατί έκανε γαμάτο καιρό και ήθελα να πάρω λιγάκι χρωματάκι (μη γίνω κίτρινη και με πάρουν για κινέζα όπως κάποιος ανέφερε, ονόματα δε λέμε οικογένειες δε θίγουμε) να κολυμπήσω να νιώσω καλοκαίρι τέλος πάντων.
'Ολα καλά και όλα ωραία αν εξαιρέσεις οτι η παρέα μου ξέχασε να με ενημερώσει οτι η λίμνη ήταν 1.5 ώρα ποδηλασία απόσταση, μου βγήκε η πίστη δεν είμαι και για πολλά πολλά μετά την πτώση αλλά τι να κάνω? Σκάσε και κολύμπα!
Φτάνουμε λοιπόν, στη λίμνη, προσπερνάμε τους νεαρούς με τις μπύρες και τη χάλια μουσική, προσπερνάμε τους ηλικιωμένους γυμνιστές, προσπερνάμε την παρέα που κάνει μπάρμπεκιου και βρίσκουμε μια ωραία γωνίτσα να αράξουμε (επιτέλους, ούτε το tour de France να κάναμε!). Με τις καλαμίες μας, τις παπιούλες, τα υπέροχα καφέ βρωμόνερα, τα κουνούπια, αυτά έχουμε εδώ μην ακούω παράπονα! Το νερό ήταν ελαφρώς παγωμένο αλλά στην αναβροχιά καλό και το χαλάζι (μετά παίρνεις τηλέφωνο Κύπρο και σου λένε δεν πήγανε θάλασσα γιατί φυσούσε! τα παίρνεις στο κρανίο ή δεν τα παίρνεις?) μπήκαμε βγήκαμε και μετά απλώσαμε στο γρασίδι (δεν έχει άμμο εδώ μην είμαστε απαιτητικοί) πήρα το βιβλιαράκι μου και τη μουσικούλα μου σαν καλό αντικοινωνικό άτομο και άραξα.
Προς το τέλος της μέρας (~19:00) και εκεί που είμασταν στο τελευταίο μπάνιο και ρίχναμε τον τελευταίο υπνάκο πριν πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής και σκεφτόμουνα 1.5 ώρα ποδηλασία θα κοιμηθώ πάνω στο ποδήλατο σίγουρα ακούω έναν ισπανό να φωνάζει: Μύρα, μύρα, μύρα (κοίτα, κοίτα, κοίτα σε μετάφραση)!!! Γαμώτο να λέω από μέσα μου ποιά είναι αυτή η Μύρα και γιατί δεν απαντά? μας τάραξε τα νεύρα ο τύπος. Μετά ακούω αναταραχή και πολλές φωνές (η παρέα μου ροχάλιζε, ζώα παιδάκι μου) και λέω άνοιξε τα μάτια να δεις και συ αυτή τη Μύρα και γυρίζω το κεφάλι μου και τι βλέπουν τα ματάκια μου? ΝΕΡΟΦΙΔΟ! Ο ισπανός μες το νερό μαζί με κάτι άλλους και το φίδι να περνά από δίπλα τους, μου κοπήκανε τα ύπατα! Είναι νερόφιδο, δε βγαίνει στη ξηρά σωστά? Οι χελώνες όμως βγαίνουν! Αμάν, οκ ψυχραιμία, οι άλλοι να κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου, το έλεος εδώ πέρα είμαστε στο χείλος της καταστροφής και αυτοί κοιμούντε! Μια κοπέλα, ανέλαβε να ενημερώσει τους μη φλατλαντερς οτι το φίδι δεν είναι δηλητηριώδες (ποιος χέστηκε, το μαλακισμένο έιχε το κεφάλι του έξω από το νερό και ήταν μεγάλο το άτιμο και περιφερόταν σαν να βγήκε για καφέ!) και οτι μόνο δυο είδη φιδιών έχουν εδώ πέρα το ένα είναι το νερόφιδο και το άλλο είναι ένα πράσινο φίδι που το βρίσκεις μόνο στο δάσος (λιγάκι δηλητηριώδες, ε αφού είναι λιγάκι ησύχασα τώρα! Περιττό να αναφέρω οτι η λίμνη ήταν μέσα σε δάσος). Φυσικά αρχίσαν να με ζώνουνε τα φίδια, τους ξύπνησα όλους τους είπα άντε καλά περάσαμε ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ, πάμε σπίτια μας γιατί άρχισα να κλάνω μέντες. Όσο σκέφτομαι οτι κολύμπησα στα ίδια νερά με το νερόφιδο και έφτασα τόσο κοντά του μου σηκώνεται η τρίχα, μην ξανακούσω πάμε στη λίμνη! Την Κυριακή έβαλα το μαγιώ μου και άραξα στη βεράντα μου να πάρω χρώμα, λεω να αγοράσω μια φουσκωτή πισίνα να τη γεμίζω νερό, να φτιάχνω κοκτειλς και να μαυρίζω από την ασφάλεια του μπαλκονιού μου!!!
4 comments:
Ντάξει κι εγώ τα φοβάμαι τα φίδια. Άτιμη κοινωνία μάνα μου, γεμώνει μας φοβίες.
Ασπούμε έννεν ότι τα φοούμαι επειδή εν επικίνδυνα, αφού να το κρατάς και να μου λαλείς εν θερκό, εν κάμνει τίποτε, φοούμαι το. Κατ'ακρίβειαν εν το φοούμαι, νεκατσιώ το, τζαι εκφράζω το σαν φόβο. Τζαι μετά το άλλο θέμα. Αν δεν το κρατά κάποιος, τζαι πρέπει να αναγνωρίσω εγώ αν εν κακό φίδι ή μαύρο; Πού ξέρω;
Απλά αποφάσισα να προσπαθώ να μεν αγχώνουμαι παραπάνω που τους άλλους που εν μαζί μου σε ένα τόπο, αν και μερικές φορές κάμνω τη σκέψη ότι εν παλαβοί οι άλλοι που εν φοούνται. :/ Τζαι τούτο εν φοβία που δεν ξέρω πώς να ξεπεράσω, ακόμα και μετά που ξεπέρασα τη φοβία του οδοντίατρου.
Μεγάλωσα σε τόπο που είχε παντού φίδια, έχουν μπει και μες το σπίτι μας (γι'αυτό και η φοβία με το φίδι στο κρεβάτι μπρρρρ). Εμ, να πω οτι η 'συνάντηση' με το νερόφιδο ήταν η πιο ήρεμη μου αντίδραση δε θες να ακούσεις άλλες ιστορίες απείρου κάλλους. Επίσης δεν καταλαβαίνω τι εννοείς με το να ξεπεράσεις τη φοβία? Καλά τον οδοντίατρο σε κάποια φάση πρέπει να πας γιατί υποφέρεις, το φίδι δηλαδή τι πρέπει να κάνεις? Να κλειστείς σε ένα δωμάτιο γεμάτο φίδια για να μάθεις να μην τα φοβάσαι? Μερικούς φόβους δε χρειάζεται να τους αντιμετωπίσεις!
Βαρτε με τζιε εμενα στην παρεα με τη φοβια/αηδια για τα ερπετα! Παραλυω στη θεα τους!
Όλοι οι καλοί χωράμε!
Post a Comment
To add images in comment enter: [im]http://domainname/imagename.jpg[/im]